บทที่ 507 ทำไมข้าถึงทุกข์ใจ
“ตอนนี้เจ้าคงเข้าใจว่าทำไมข้าถึงไม่เสียใจแล้วกระมัง? เพราะข้าไม่อยากเอาความผิดของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง ข้าแค่อยากอยู่กับพวกเจ้า ใช้ชีวิตไปอย่างมีความสุขก็พอแล้ว”
จูปาเม่ยไม่ใคร่เข้าใจนัก “แต่ทำไมข้าถึงทุกข์ใจล่ะเจ้าคะ?”
“นั่นเป็นเพราะเขาคือพ่อของเจ้า ในใจเจ้า เขาสมควรเป็นอีกแบบหนึ่ง แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับกลายเป็นอีกคนที่ไม่เหมือนกับที่เจ้าคิดเอาไว้…” เย่อวี๋หรานมองจูปาเม่ยซึ่งถูกตนเองกล่อมไว้ได้ชั่วคราวและไม่ได้เศร้าใจขนาดนั้นอีกแล้ว นางคลายอ้อมแขนแล้วส่งจอกน้ำซึ่งถูกลืมไปกลับไปให้อีกครั้ง
จูปาเม่ยที่จิตใจผ่อนคลายลงแล้วรับจอกน้ำมาจรดที่ริมฝีปากด้วยด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ
แต่หลังจากที่จิบไปคำหนึ่ง นางก็ถามอย่างประหลาดใจ “เหตุใดจึงขมเช่นนี้?”
“แล้วในความคิดของเจ้า น้ำควรมีรสชาติอย่างไรเล่า?”
จูปาเม่ยทราบว่ามารดากำลังทดสอบตนเอง แต่ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไรกันแน่
นางขบคิดอย่างจริงจังแล้วตอบว่า “น้ำพุบนเขามีรสหวานจาง ๆ น้ำเปล่าที่พวกเราดื่มกันประจำไม่มีรสชาติ ถ้านำไปต้มชาแล้วก็จะมีรสชาติของน้ำชา…”
นับว่าตอบอย่างรอบคอบจริงจัง
“แล้วน้ำในจอกที่เจ้าถืออยู่เล่า? ก่อนที่เจ้าจะดื่มลงไปคงคิดว่ามันคือน้ำเปล่าธรรมดาที่ไม่มีรสชาติใด ๆ ใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานเอ่ยถาม
จูปาเม่ยก้มหน้ามองน้ำในจอก
ก็แล้วไม่ใช่หรือไร มองอย่างไรก็เหมือนน้ำเปล่าที่ดื่มอยู่เป็นประจำไม่ผิดเพี้ยน ใสสะอาดไ
