ร้สิ่งเจือปน ใสจนมองลงไปก็เห็นก้นจอก
เย่อวี๋หรานยกกาน้ำมาเปิดฝาออกให้จูปาเม่ยดู
จูปาเม่ยก้มมอง เจ้าสิ่งเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ในนั้นไม่ใช่ดีบัวหรอกหรือ?
ที่แท้รสขมมีที่มาจากเจ้านี่เอง
“ก่อนดื่มน้ำจอกนี้ เจ้าคิดว่ามันคือน้ำเปล่า หลังดื่มแล้ว เจ้าค่อยรู้ว่าที่แท้มันไม่ใช่น้ำเปล่าธรรมดา ก็เหมือนกับชีวิตคนเรา ไม่ว่าจะเป็นพ่อเจ้า ข้า หรือใครก็ตามในครอบครัวเรา กระทั่งคนที่เจ้าจะได้พบเจอในอนาคต ล้วนมอบสิ่งที่เรียกว่า ‘ความประทับใจแรก’ ให้กับเจ้า แต่ความประทับใจแรกนี้เป็นเพียงภาพจำที่ไม่ได้สะท้อนตัวตนทั้งหมดของคนผู้นั้น เมื่อเวลาผ่านไปหรือเมื่อเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงก็จะเผยด้านที่ไม่เหมือนเดิมออกมา นี่เป็นเรื่องธรรมดายิ่ง”
“พ่อเจ้าไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ภาพจำที่เจ้ามีต่อพ่อเจ้าหยุดชะงักอยู่ในอดีต ไม่ได้เปลี่ยนไปพร้อมกาลเวลาที่ล่วงเลย หรือกล่าวได้ว่าเจ้าไม่ทันสังเกต เวลาก็ผ่านไปนานมากแล้ว”
“ก็เหมือนน้ำในกานี้ ถ้าข้าเพิ่งใส่ดีบัวลงไปหรือใส่ลงไปนิดเดียว น้ำก็จะไม่ขมไวปานนั้น แต่ถ้าเวลาผ่านไปนานแล้วหรือปริมาณดีบัวที่ใส่ลงไปมีมาก น้ำก็จะค่อย ๆ ขมขึ้นมา ระดับความขมก็อาจต่างกันไปด้วย”
“สิ่งที่ผิดเพี้ยนไปจากความคาดหวังเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก แต่ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้เสียเลย”
“ไม่ว่าพ่อเจ้าจะทำอะไรลงไป เขาก็ยังคงเป็นพ่อเจ้า ยังเอ็นดูเจ้ารักเจ้าเหมือนเดิม ก็เหมือนน้ำจอกนี้ แม้จะใส่ดีบัวลงไปตั้งมาก น้ำเปลี่ยนไปมีร
