สขม แต่มันก็ยังเป็นน้ำ ยังช่วยแก้กระหายได้เหมือนเดิม”
“ของบางอย่างไม่ได้เปลี่ยนไป สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกของเจ้าต่างหาก”
……
ความทุกข์และความคับข้องหมองใจเหล่านั้นคล้ายกับได้รับการปลดปล่อย
ใช่แล้ว ไม่ว่าจูเหล่าโถวจะทำอะไรลงไป เขาก็ยังเป็นบิดาของนาง
แม้แต่มารดาของนางยังไม่เก็บมาใส่ใจ นางกลับมาคับข้องใจแทนมารดา นี่ไม่โง่ไปหน่อยหรือ?
“ท่านแม่ ทำไมท่านถึง…ใจกว้างได้ถึงเพียงนี้หรือเจ้าคะ?” จูปาเม่ยมองมารดาของตนเอง ตระหนักเป็นครั้งแรกว่าที่แท้มารดาของนางก็ร้ายกาจปานนี้
ความร้ายกาจเช่นนี้ต่างจากในอดีต
ความร้ายกาจในอดีตมาจากบารมีของ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ มาจากมีดในมือของนาง จวบจนบัดนี้ จูปาเม่ยถึงเพิ่งตระหนักว่าจิตใจของมารดาแข็งแกร่งถึงปานนี้
ไม่น่าแปลกใจเลย ไม่ว่าจะพบกับอุปสรรคแบบไหนก็ไม่มีอะไรจะมาพิชิตมารดาของนางได้!
ทันใดนั้น จูปาเม่ยคล้ายจะรู้แล้วว่านางควรเติบโตไปเป็นคนเช่นไร
“เพราะในใจของข้า ความรู้สึกชายหญิงมีพื้นที่อยู่แค่นี้” เย่อวี๋หรานทำท่าจิกนิ้วก้อยแล้วเอ่ยว่า “เรื่องพ่อเจ้าไม่ได้สำคัญเท่าพวกเจ้าพี่น้อง และไม่ได้สำคัญเท่าเรื่องที่ข้าต้องการจะทำ เวลา เรี่ยวแรงและจิตใจของข้าล้วนใช้ไปกับเรื่องอื่น แล้วจะเอาอะไรไปหึงหวงขัดแย้งกับพ่อเจ้า?”
จูปาเม่ยถามอย่างโง่งม “แต่ทุกคนล้วนพูดกันว่าสตรีออกเรือนเสมือนได้ถือกำเนิดใหม่เป็นครั้งที่สอง ถ้าได้แต่งให้สามีที่ไม่ดี ชั่วชีวิตก็จบสิ้นแล้วไ
