ม่ใช่หรือเจ้าคะ? สามีไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดหรอกหรือเจ้าคะ?”
“แต่งให้คนแบบไหนเป็นเรื่องสำคัญมากก็จริง แต่จะสามารถทำให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีได้หรือไม่นั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่สามี สำคัญที่สุดคือขึ้นอยู่กับตัวเองต่างหาก” เย่อวี๋หรานกล่าว ประเด็นสำคัญคือเรื่องนี้ คำพูดนี้ไม่แน่ว่าอาจมีอิทธิพลต่อจูปาเม่ยไปชั่วชีวิตเลยก็ได้
นางไม่หวังให้จูปาเม่ยที่ผ่านการอบรมจากนางแล้วยังมีความคิดคร่ำครึทำนองที่ว่า ‘อยู่บ้านเดิมเชื่อฟังบิดา ออกเรือนไปเชื่อฟังสามี สามีสิ้นเชื่อฟังบุตรชาย’
สำหรับผู้หญิงแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตก็คือ ‘ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข’ ตราบใดที่มีความสุข เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรจะสำคัญอีกแล้ว
นางยืดหลังตรง ปรับสีหน้าอารมณ์แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “ยกตัวอย่างข้าก็แล้วกัน ครอบครัวเราเป็นอย่างไรเจ้าก็รู้ดี ถ้าจะพึ่งพาแค่พ่อเจ้า พวกเจ้าคงอดตายไปนานแล้ว ผู้หญิงก็สามารถค้ำผืนฟ้าเอาไว้ครึ่งหนึ่งได้เหมือนกัน เจ้าดูข้าสิ ครอบครัวเรามีอะไรที่ข้าตัดสินใจไม่ได้? พ่อเจ้า พี่ชายเจ้า ใครไม่เชื่อฟังข้าบ้าง?”
จูปาเม่ยครุ่นคิดตามแล้วก็เห็นพ้อง
ในบ้านไม่มีใครกล้าไม่ฟังท่านแม่
“ลองเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่น อย่างเช่นหญิงปากสว่างหรืออาสะใภ้สามกับอาสะใภ้สี่ของเจ้า ถ้าพวกนางต้องเจอเรื่องแบบพ่อเจ้าจะกลายเป็นแบบไหนไปแล้ว?” เย่อวี๋หรานเกรงว่าอีกฝ่ายอาจยังเห็นภาพไม่ชัด จึงเอ่ยถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาตรง ๆ “ถ้าเจ้ายั
