นวันนี้พวกเราจะ…ประกาศอย่างเร็วที่สุด! เฉินชาง คุณกลับไปเตรียมตัวให้ดีนะครับ”
ความจริงหากอิงตามอนุสัญญา อัตราการความเร็วในทำงานของบุคลากร ขั้นตอนและกฎหมายต่างๆ แล้ว…อย่างเร็วที่สุดคงประกาศได้อาทิตย์หน้า
แต่ว่า…ห่าวซวี่เลี่ยงกลัว! กลัวว่าถ้าช้าไปจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น
จะอย่างไรก็มีศึกทั้งภายนอกและภายใน สถานการณ์ในโรงพยาบาลอันดับสองไม่สงบ ด้านนอกก็คิดจะใช้กำลังแย่งชิง ต้องรีบพูดเรื่องนี้กับผู้อำนวยการฉินให้ดี!
…
…
หลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง โจวเสี่ยวตงก็เดินเข้ามาพูดกับเฉินชางเบาๆ ว่า “หมอเฉิน!”
เฉินชางชะงัก หันไปมองโจวเสี่ยวตง “อะไรหรือครับ?”
โจวเสี่ยวตงยิ้ม “แลกวีแชทกันหน่อยนะครับ? อาจารย์ให้ผมเรียนรู้จากคุณให้มาก บอกว่าคุณเป็นคนมีความสามารถ ผมคิดจะเดินตามอัจฉริยะอย่างคุณสักหน่อยน่ะครับ”
เฉินชางชะงักไป ล้วนเป็นคนในโรงพยาบาลเดียวกันย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอนอยู่แล้ว หลังจากเพิ่มเพื่อน โจวเสี่ยวตงก็กระซิบขึ้นมาว่า “คือ…หมอเฉิน ผมไม่ได้ไม่พอใจอะไรคุณนะครับ แต่หัวหน้าแผนกของพวก…แค่กๆ เอาเป็นว่าพวกเราคบกันเป็นเพื่อน ไม่ผิดใจอะไรกันใช่ไหมครับ?”
เฉินชางเข้าใจขึ้นมาโดยพลัน ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ครับ ใช่ เป็นเพื่อนกัน!”
โจวเสี่ยวตงได้ยินก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจพลางตบไหล่เฉินชาง “หัวหน้าแผนกของผมรออยู่ด้านนอก ผมไม่คุยกับคุณมากแล้ว ไม่งั้น…คงไม่ดี!”
พูดจบ โจวเสี่ยวตงก็หมุนตัวเดินออกไป
เฉินชางก็เตรียมตัว
