เดินไปเช่นกัน แต่จู่ๆ หลี่ซื่อเจี้ยนก็เดินมาหา ไม่มีความผิดหวังบนใบหน้า กระทั่งมีท่าทางเข้าอกเข้าใจและจนใจด้วยซ้ำ “หมอเฉิน พวกเรามาแลกวีแชทกันเถอะ สำหรับพวกเราพูดได้ว่าไม่ขัดแย้งก็ไม่รู้จักกัน”
เฉินชางมองไปยังหลี่ซื่อเจี้ยนที่ยิ้มอย่างปลงตก จากนั้นจึงยิ้มตอบ “ได้ครับ”
หลี่ซื่อเจี้ยนทอดถอนใจ จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ผมเตรียมลาออกแล้ว จะไปจากที่นี่แล้วครับ”
เฉินชางไม่เข้าใจ “ทำไมครับ?”
หลี่ซื่อเจี้ยนหัวเราะออกมา “ผมอยู่ในแผนกก็ไม่มีอนาคตอะไร ทำได้แต่งานใช้แรงทั่วไป ผมพูดได้แค่ว่าอยู่แผนกศัลยกรรมทรวงอก ถ้าไม่ประจบประแจงก็ต้องเปลี่ยนเจ้านาย ไม่งั้นก็ไม่มีความหมาย!”
“อีกอย่างผมก็เป็นพนักงานสัญญาจ้าง จะไปก็ไปได้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ดีกว่าที่นี่ทั้งนั้น ที่นี่ต้องทำงานเป็นเบ๊ให้รุ่นพี่เทพเซียนพวกนั้น วันๆ ได้ยินแต่เรื่องน่าหงุดหงิด”
พูดจบก็หัวเราะก่อนจะเดินออกไป
เฉินชางบ่นออกมา
เป็นเบ๊ให้รุ่นพี่เทพเซียนพวกนั้น?
มุกอะไรของคุณเนี่ย?
