ณมั่นใจหรือ?”
เฉินชางพยักหน้า!
ในตอนที่หลิวเจี้ยนรมยาเขาตั้งใจมากเป็นพิเศษ ถึงอย่างไร…เขาจำได้ว่าตนเคยได้ยินอาจารย์ที่เมืองเอกพูดถึงไส้ติ่งอักเสบช่องท้องมาก่อน แต่ยังไม่เคยเจอกับตัว
ขณะเดียวกัน เมื่อคนทั้งหลายที่อยู่ในห้องสำนักงานเห็นภาพในจอก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยรอยยิ้ม กระทั่งเริ่มทำการตัดสิน ในใจของทุกคนมีความคิดของตนเองแล้ว แต่ยังคงพูดคุยแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันอย่างเป็นธรรมชาติ
“เบอร์หนึ่งดูเชี่ยวชาญมากนะครับ? วิธีการก็แม่นยำถูกต้อง เด็กคนนี้ใช้ได้เลย!”
“เบอร์สองเองก็ใช้ได้ แต่ความแม่นยำในการผ่าตัดไส้ติ่งยังด้อยกว่าเบอร์หนึ่งอยู่เล็กน้อย”
“หือ? ทำไมเบอร์สามยังไม่เริ่มอีก! ทำไม…กำลังตรวจร่างกายอยู่หรือ?”
จริงดังคาด เมื่อชายคนนั้นพูดจบ คนอื่นๆ ก็พากันสังเกตไปที่เบอร์สาม
เนื่องจากตอนนี้ทุกคนเริ่มผ่าตัดกันแล้ว เบอร์หนึ่งหาไส้ติ่งพบและเตรียมจะผ่าแล้วด้วยซ้ำ
แต่เบอร์สามกลับยังไม่เริ่ม!
ถ้ามองจากตรงนี้ก็ตัดสินความห่างชั้นได้ชัดเจนแล้ว!
แต่คนทั้งหลายเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ผ่านประสบการณ์มามากมาย เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ปฏิกิริยาแรกก็คือหยิบประวัติคนไข้ของห้องผ่าตัดหมายเลขสามขึ้นมาอ่าน
เมื่อทุกคนหยิบขึ้นมาอ่านก็ดูเหมือนไม่มีอะไรแตกต่าง
เป็นไส้ติ่งอักเสบทั่วไปไม่ใช่หรือ?
หลิวซือฉีจำเฉินชางที่อยู่ในห้องเบอร์สามได้ เขามีความรู้สึกดีต่อเฉินชาง กระทั่ง…ตอนเห็นเฉินชาง เขาคิดจะประเมินคะแนนต่ำๆ ให้ด
