”
เหล่าเฉินหน้าดำ “ครั้งนี้ถึงตาคุณแล้ว คุณไปถามสิ ผมเพิ่งถามไปเอง ถ้าถามอีกก็ดูปัญญาอ่อนแล้ว”
เหล่าจางหน้าแดง บิดตัวอย่างเขินอาย “ผมถูกเขาตำหนิมาหลายครั้งแล้ว ไม่มีหน้าถามแล้วครับ…ยังไงซะ…ผมเป็นเถ้าแก่ของเขานะ!”
เหล่าเฉินย่นหน้า “ผมเป็นอาจารย์ของเขานะ!”
……
……
พวกเขาเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยกัน กลับไปยังห้องเปลี่ยนชุด
เฉินปิ่งเซิงบิดขี้เกียจ “เสี่ยวเฉิน ส่งเสื้อคลุมไปที่วอร์ดให้ผมหน่อยนะครับ เอาไปซักพร้อมกันพรุ่งนี้ ผมไม่ไปแล้ว”
เฉินชางพยักหน้า “ครับหัวหน้า”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกว่าหัวหน้า เฉินปิ่งเซิงพลันรู้สึกว่าความอึมครึมตลอดเช้าหายไปทันที ถอนใจอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกอากาศบริสุทธิ์ขึ้นมาก ช่างมีความสุขจริงๆ
จางจื้อซินเห็นท่าทางเช่นนี้ก็รู้สึกไม่พอใจ “เสี่ยวเฉิน วันเสาร์อย่าลืมมานะครับ ถึงตอนนั้นผมจะให้คุณเป็นคนเย็บแผล ให้คุณจัดการผ่าตัดตาสองชั้นด้วยตัวเองหนึ่งเคส!”
เฉินชางได้ยินก็ดวงตาเป็นประกาย เขาอยากลองดูนานแล้ว นี่เป็นเรื่องดี!
เขารีบพูดออกไปว่า “ได้ครับ! ไม่มีปัญหาครับเถ้าแก่จาง!”
จางจื้อซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อืม คุณต้องทำให้ดีนะครับ ต่อไปผมจะให้คุณทำเอง”
เฉินชางได้ฟังคำพูดนี้ก็ยิ้มหวาน ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นประโยชน์กับเขามาก การผ่าตัดตาสองชั้นเคสหนึ่งทำเงินได้หนึ่งพันหยวน ไม่เหมือนการผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อครู่นี้ อาจารย์หมอเจ้าของไข้อย่างจางจื้อซินยังได้ไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวนด้ว
