ยซ้ำ
เฉินชางพูดว่า “เถ้าแก่จางใจกว้างจริงๆ!”
ตอนนี้เป็นเวลาประมาณหกโมงแล้ว เฉินชางยังไม่ได้กลับบ้าน เขาต้องรีบไปดูบันทึกผู้ป่วยเสียก่อน ดูว่าผู้ป่วยไม่เป็นอะไรแล้วจึงค่อยเลิกงานได้
เมื่อมาถึงห้องทำงานจึงเพิ่งนึกได้ว่าลืมเอา UK มาด้วย (เป็นที่เก็บข้อมูลคล้าย USB และ Flash Drive ซึ่งใช้สำหรับบันทึกข้อมูลในโรงพยาบาล) เขาลืมไว้ที่ตู้เสื้อผ้าในห้องเปลี่ยนเสื้อของห้องผ่าตัด
เขารีบร้อนลงไปเอา UK แล้วจึงไปเข้าห้องน้ำ
ในห้องน้ำ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังแว่วมาจากด้านนอก เมื่อลองฟังดูก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง ซึ่งก็คือจางโหย่วฝูและจางจื้อซินแห่งแผนกศัลยกรรมทั่วไปนั่นเอง
เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงกางหูรอฟัง
จางโหย่วฝูเดินออกมาจากห้องผ่าตัด พบจางจื้อซินเข้าพอดี เมื่อเห็นเขาก็ชักสีหน้าถามว่า “วันนี้เป็นอะไรล่ะครับ?”
จางจื้อซินแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ยิ้มออกมา “หัวหน้าแผนกมีอะไรหรือครับ?”
จางโหย่วฝูกล่าวเสียงขรึม “ผมให้คุณมอบเคสผ่าตัดไส้ติ่งในมือให้โจวเสี่ยวตงไปทำไม่ใช่หรือครับ? เขามีแข่งวันมะรืน ควรให้เขาฝึกเยอะๆ หน่อย ถ้าผ่าน วันเสาร์ก็จะได้บรรจุแล้ว ในฐานะที่เป็นสมาชิกของแผนกเรา คุณต้องช่วยเหลือเสี่ยวโจวด้วยนะครับ!”
จางจื้อซินยิ้มกระอักกระอ่วน “หัวหน้าแผนกครับ การผ่าตัดสามเคสนี้ค่อนข้างพิเศษ เข้าโรงพยาบาลมาเพราะมีความสัมพันธ์กับผม ผมจำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางโหย่วฝูก็แค่นเสียงเ
