ื้อซินก็กลั้นใจสังเกตการทำงานทุกขั้นตอนของเฉินชางอย่างจริงจัง
หลิวเจี้ยนเป็นวิสัญญีแพทย์ ปกติไม่ชอบอยู่ในห้องผ่าตัด หลังจากรมยาเสร็จก็จะออกไปเลย แต่วันนี้เขาไม่ได้ออกไป กลับยืนอยู่ในห้องผ่าตัดมองการผ่าตัดไส้ติ่งอันสมบูรณ์แบบของเฉินชางอยู่เช่นนั้น หลังจากดูจบก็รู้สึกตื่นตะลึงหาใดเปรียบ
การผ่าตัดไส้ติ่งของเสี่ยวเฉินช่าง…ดีจริงๆ
เขาคิดคำบรรยายไม่ออก แต่เขาเคยเห็นการผ่าตัดมามาก การผ่าตัดเคสนี้ของเสี่ยวเฉินร้ายกาจมากจริงๆ
การผ่าตัดไส้ติ่งธรรมดาถึงกับทำให้หลิวเจี้ยนมองอย่างสนอกสนใจได้นานขนาดนี้
สุดท้ายเมื่อถึงขั้นเย็บผิดบริเวณผิวหนัง จางจื้อซินก็ยิ้มออกมา “เสี่ยวเฉิน เมื่อครู่คุณบอกว่าผมเย็บน่าเกลียดใช่หรือเปล่า? แต่ผมเป็นหมอความงามเฉพาะทาง คุณถึงกับพูดแบบนี้ออกมาได้ มาๆๆ ให้ผมดูคุณเย็บสักหน่อย”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย ทว่าเพราะสวมผ้าปิดปากทำให้มองไม่เห็น จึงจงใจส่งสายตาเป็นสัญญาณ “ดูให้ดีนะครับ!”
เขาถือเข็มถือแหนบไว้ในมือ เตรียมเย็บท้องได้ทุกเมื่อ!
ทักษะการเย็บผิวหนังของเฉินชางอยู่ในระดับสูง ยิ่งไปกว่านั้นส่วนสำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ตรงนี้ ส่วนสำคัญที่สุดก็คือเฉินชางเย็บแผลได้สวยมาก!
สุนทรียศาสตร์ในการเย็บแผลคือลักษณะพิเศษของเขาที่เกิดจาก [ดวงตาแห่งความงาม] เฉินชางสอดเข็มสอดด้ายอย่างเชี่ยวชาญ แทงเข้าไปที่ผิวหนัง ค่อยๆ ร่ายรำจนเกิดเป็นรอยเย็บจางๆ
นี่ทำให้จางจื้อซินที่เตรียมจะสั่งสอนเฉินชางต้องต
