กันอยู่
อืม นี่เป็นผลไม้ที่จ้าวหู่ชิวส่งมาให้
เมื่อเห็นเฉินชางกลับมา หลี่เป่าซานก็ยิ้มแล้วเป็นผู้นำตบมือ!
“ยินดีต้อนรับฮีโร่ของพวกเรา!”
“ยินดีต้อนรับ!”
……
สุนัขขี้ประจบอย่างฉินเยว่ก็ยังไม่ได้นอน เหมือนในปากจะเคี้ยวอะไรอยู่จึงได้แต่พูดงึมงำว่า “ฮีโร่กลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้นเฉินชางที่ดูมีมาดก็เกือบจะล้ม หน้าแดงใจเต้นไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่พนักงานชั่วคราว เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้ที่ไหนกัน!
“ล้วนเป็นความดีความชอบของหัวหน้าแผนกและหัวหน้าทั้งหลายนะครับ!” เฉินชางคิดว่าตัวเองเป็นคนเข้าสังคมเก่งคนหนึ่ง ควรพูดอะไรสักหน่อย อย่างเช่น…การประจบประแจง!
ทุกคนหัวเราะขึ้นมาทันที
หลี่เป่าซานจงใจทำหน้าคล้ำ “คุณนี่นะ รู้จักล้อเลียนหัวหน้าแผนกแล้ว ไม่กลัวหัวหน้าแผนกสวมรองเท้าให้คุณหรือไง!”
ตอนนี้ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว ทุกคนยุ่งวุ่นวายจนถึงตอนนี้ รู้สึกเหนื่อยจนทนไม่ไหว
สุดท้ายหลี่เป่าซานจึงพูดอีกประโยคสองประโยค “วันนี้ทุกคนทำได้ดีมากครับ! โดยเฉพาะเฉินชาง ผมต้องขอชมเชยไว้ ณ ที่นี้ด้วย งานกู้ภัยครั้งนี้เป็นไปในเชิงบวก ผมขอชมเชยผู้รับผิดชอบภารกิจและงานกู้ภัยทุกคนนะครับ!”
“นอกจากนี้ เรื่องในครั้งนี้เสมือนเป็นการบอกเตือนผมอย่างหนึ่ง จากนี้ไปพวกเราต้องหาจุดอ่อนและทักษะที่ตัวเองขาดให้ดี เรียนรู้พัฒนาให้เร็วสักหน่อย ถ้าวันนี้ไม่ได้แรงของเฉินชาง พวกเราคงใช้เครื่องฟอกไตไม่เป็น พูดออกไปแล้วไ
