ืน
ชีวิตของพี่เชียนมีระดับมาโดยตลอด เขากินแมคโดนัลด์เป็นอาหารเช้า กลายเป็นตัวเปรียบเทียบกับน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ของเฉินชางอย่างชัดเจน
“พี่เชียน เมื่อวานเหนื่อยหรือเปล่าครับ?” เฉินชางถามยิ้มๆ
หวังเชียนตัวเกร็งขึ้นมาทันที “คนทำงานอย่างพวกเรามีแรงมาก นี่คือความแข็งแกร่ง ความเหนื่อยคืออะไรหรือ?”
เฉินชางมองด้วยสายตาชื่นชม มีคนคนนี้อยู่ การย้ายบ้านจะต้องสะดวกมากแน่
อย่างไรก็ตาม หวังเชียนกลับหัวเราะออกมา “ชางเอ๋อร์ เมื่อวานสร้างผลงานต่อหน้าคนใหญ่คนโตได้ดีเลยนี่ครับ ดูเหมือนหัวหน้าจะชื่นชมคุณด้วย!”
คนใหญ่คนโต? ผู้อำนวยการห่าวหรือ?
เฉินชางถามออกไป “คุณหมายถึงผู้อำนวยการห่าวหรือครับ?”
หวังเชียนยิ้มอย่างลึกลับ ดื่มกาแฟเข้าไปอึกหนึ่งแล้วจึงดึงเก้าอี้ให้เฉินชางนั่งลง “ผู้อำนวยการห่าว? ไม่ๆๆ! เป็นหวังเซี่ยงจวิน หัวหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้า หัวหน้าแผนกหวังเซี่ยงจวิน!”
เฉินชางชะงักไป ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หัวหน้าแผนกหวังเซี่ยงจวิน? ไม่ใช่แค่หัวหน้าแผนกฉุกเฉินหรือ?”
หวังเชียนส่ายหน้า แสดงท่าทีราวกับคนผ่านโลกมามาก เมื่อเฉินชางเห็นท่าทีนี้ก็รู้สึกหน้าใหญ่ขึ้นมาก
เฉินชางพูดต่อ “เขาก็แซ่หวัง คุณก็แซ่หวัง หรือว่า…”
หวังเชียนหน้าคล้ำขึ้นมาทันที รีบกล่าวหยุดการคาดเดาไร้สาระของเฉินชาง “อะไรเล่า! ผมจะบอกคุณให้ หัวหน้าแผนกหวังคนนี้เป็นคนใหญ่คนโตในมณฑลตงหยางเลยนะครับ!”
“เมืองอันหยางของพวกเรามีสุดยอ
