หวังเซี่ยงจวินยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปหาผู้อำนวยการสถาบันย่อย พูดอย่างร้อนใจว่า “ผู้อำนวยการเถียน ตอนนี้แผนกฉุกเฉินของพวกเราต้องการน้ำยาฟอกไตประเภทน้ำยาฟอกไตทางช่องท้องและน้ำยาฟอกไตทางเลือดครับ!”
เถียนข่ายชะงักไปเล็กน้อย ถามอย่างครุ่นคิดว่า “ที่โรงพยาบาลไม่มีแล้วหรือครับ?”
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเถียนข่าย หวังเซี่ยงจวินจึงเกิดโมโหขึ้นมาทั่วทั้งโรงพยาบาลยุ่งจนเป็นอะไรกันไปแล้ว ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกหรือ“ไม่มีแล้วครับ! ถ้ามีผมคงไม่โทรหาคุณหรอก ตอนนี้เหลือใช้สำหรับผู้ป่วยประมาณเจ็ดแปดคนเท่านั้น ผู้อำนวยการเถียน คุณรีบคิดหาวิธีเถอะ ให้โรงงานส่งมาหน่อยได้หรือเปล่า”
เถียนข่ายได้ยินน้ำเสียงของหวังเซี่ยงจวินก็รู้ว่าอีกฝ่ายโกรธเข้าเสียแล้ว จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “ครับ ได้ ตามนี้นะครับ”
หวังเซี่ยงจวินกล่าวเร่ง “รีบหน่อยนะครับ คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มีคนรอใช้อยู่กี่คน! คุณรู้จักตัวแทนร้านยาและโรงงานพวกนั้นเยอะไม่ใช่หรือ? ตอนนี้รีบให้พวกเขาส่งมาหน่อยเถอะครับ!”
เถียนข่ายได้ยินคำพูดนี้จึงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “คุณระวังคำพูดคุณหน่อยนะครับ การจัดหายาของโรงพยาบาลมีระบบระเบียบมาตลอด นี่เป็นความรับผิดชอบของผม ไม่ใช่อำนาจของผม! โรงพยาบาลมีกฎระเบียบต้องรักษา จะติดต่อกับโรงงานตามใจไม่ได้!”
เดิมทีหวังเซี่ยงจวินกำลังโกรธอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ก็โกรธขึ้นมาทันที
