“เถียนข่าย ผมจะบอกอะไรคุณให้นะครับ ตอนนี้ทั่วทั้งโรงพยาบาลมีคนมากมายกำลังรอให้พวกเราช่วยชีวิตด้วยน้ำยาฟอกไต ทั้งวันคุณเอาแต่กินดื่มกับตัวแทนขายยาพวกนั้น เอายากลับมาสักหน่อยจะเป็นอะไรไป? ให้พวกเขาส่งยามาที่โรงพยาบาลไม่ได้เลยหรือ? คุณมีฐานะเป็นผู้อำนวยการสถาบันย่อย ไม่คิดจะทำงานให้แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลแล้วหรือ? ผมจะบอกอะไรคุณให้ เถียนข่าย คราวนี้ถ้าหายาฟอกไตไม่ได้ต้องมีปัญหาแน่นอน รอดูเถอะ พรุ่งนี้ผมจะรายงานพฤติกรรมของคุณกับกระทรวงสาธารณสุขแห่งมณฑล!”
พูดจบหวังเซี่ยงจวินก็ตัดสายไป!
ความจริง…น้ำยาฟอกไตหมดแล้วเกี่ยวอะไรกับเถียนข่ายล่ะ? หากพูดว่าเกี่ยวข้องก็เกี่ยวข้อง แต่ถ้าพูดว่าไม่เกี่ยวข้องก็ไม่เกี่ยวข้อง เพียงแค่หวังเซี่ยงจวินขัดหูขัดตาเขาเท่านั้น
เมื่อวางสายไป หวังเซี่ยงจวินก็ยังไม่ลืมบ่นออกมาฝ่ายธุรการพวกนี้นี่ วันทั้งวันไม่ทำอะไร รู้จักแต่กินดื่ม แถมได้เงินเดือนเยอะกว่าพวกเราอีก พวกตัวสูบเลือดสูบเนื้อ กินยาให้ตายกันไปเลย!
มีปัญหาใหญ่ขนาดนี้ก็ยังไม่มาดูแลเมื่อคิดถึงตรงนี้หวังเซี่ยงจวินก็โกรธจนปวดหัว!
ให้ตายเถอะ!
วางโทรศัพท์ไปแล้ว ด่าก็ด่าไปแล้ว แต่ความโกรธยังไม่หายไป
ปัญหาที่สำคัญที่สุดยังไม่ได้รับการแก้ไข!
ไม่มีแล้วจะทำอย่างไร?
ยืมไงเล่า!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเซี่ยนจวินก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา เริ่มต่อสายหาโรงพยาบาลต่างๆ!
“ผู้อำนวยการจาง พวกคุณยังมีน้ำยาฟอกไตเหลืออยู่หรือเปล่าครับ? ห
