ือ? พวกคุณก็กำลังใช้หรือ ขอโทษจริงๆ ครับ!”
“หัวหน้าแผนกหวัง พวกคุณพอจะมี…อ้อๆ! ขอโทษด้วยครับ รบกวนแล้ว!”
เขาโทรติดต่อกันหลายสาย ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่มี!
ตอนนี้เองโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อดูก็พบว่าเป็นเถียนข่าย เขาขมวดคิ้ว ไม่อยากรับโทรศัพท์เลยจริงๆ
“นี่ เซี่ยงจวิน คุณอย่าร้อนใจไปเลย เรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ร้อนใจด้วยกันทั้งนั้นแหละ ถึงผมจะเป็นผู้อำนวยการสถาบันย่อยแต่ก็เข้าใจเรื่องพวกนี้ดี เมื่อครู่ผมให้คนตรวจสอบแล้ว ทางโรงพยาบาลไม่มีน้ำยาฟอกไตสำเร็จรูป แต่มีวัตถุดิบอยู่จำนวนหนึ่ง…และผมก็โทรหาโรงงานแล้วด้วย ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามชั่วโมงถึงจะส่งไปได้…”
หวังเซี่ยงจวินได้ฟังก็ขมวดคิ้ว “สามชั่วโมง…หัวหน้าเถียน คุณเร่งหน่อยเถอะครับ พวกเรารอได้แต่ผู้ป่วยรอไม่ได้! เร็วหน่อย…”
……
……
โทรศัพท์ถูกยื่นเข้ามาในมือหลี่เป่าซาน หลี่เป่าซานเพิ่งจะสอดท่อกับเฉินชางเสร็จ เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากหวังเซี่ยงจวินจึงรีบรับทันที
“หัวหน้าหวัง มีอะไรหรือครับ?”
หวังเซี่ยงจวินเอ่ยปากถามทันที “เหล่าหลี่ ทางคุณมีน้ำยาฟอกไตทางช่องท้องและน้ำยาฟอกไตทางเลือดเหลืออยู่บ้างไหมครับ? โรงพยาบาลของเราเหลือไม่เท่าไหร่แล้ว! ตอนนี้ยังมีผู้ป่วยหลายคนรอใช้อยู่!”
หลี่เป่าซานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เดี๋ยวผมถามให้นะครับ!”
หลี่เป่าซานหันไปถามห่าวซวี่เลี่ยง “ผู้อำนวยการห่าว โรงพยาบาลของพวกเรามีน้ำยาฟอกไตเหลืออยู่เท่าไหร่ครับ พวกน้ำยาฟอกไตทา
