งเลือดกับน้ำยาฟอกไตทางช่องท้องน่ะครับ?”
ห่าวซวี่เลี่ยงขมวดคิ้ว “ปกติของพวกนี้เตรียมไว้ไม่มาก คาดว่าคงเหลือไม่เยอะแล้ว ตอนนี้โรงพยาบาลของพวกเราก็จำเป็นต้องใช้ ขาดไปไม่ได้หรอกครับ!”
ความจริงน้ำยาฟอกไตทางเลือดมีอายุการใช้งานไม่นานนัก ดังนั้นแล้ว ปกติโรงพยาบาลต่างๆ จะเก็บไว้ไม่มาก หากจะเก็บไว้ก็มีเพียงแบบผงเท่านั้น
หลี่เป่าซานขมวดคิ้ว พูดกับหวังเซี่ยงจวินว่า “เซี่ยงจวิน ไม่มีส่วนที่ไม่ใช้เลยครับ! ตอนนี้ผู้ป่วยของพวกเราก็ต้องใช้เหมือนกัน!”
หวังเซี่ยงจวินได้ยินก็ถอนใจออกมา พูดว่า “โอเค ครับ…”
เมื่อความหวังสุดท้ายถูกทำลาย หวังเซี่ยงจวินก็อดถอนใจไม่ได้ “ถ้างั้น…ทางพวกคุณมีใครผสมยาฟอกไตเป็นหรือเปล่าครับ?”
เมื่อถามคำถามนี้ออกไป แม้แต่หวังเซี่ยงจวินเองก็ยังรู้สึกสิ้นหวัง เพราะแม้แต่โรงพยาบาลของพวกเขายังใช้คนผสมเองน้อยมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโรงพยาบาลอันดับสองเลย…
เนื่องจากหลี่เป่าซานกำลังผ่าตัดอยู่จึงเปิดลำโพงคุย ตอนนี้คนในห้องผ่าตัดได้ยินทั้งหมดแล้ว
พริบตานั้นทุกคนจมลงสู่ความเงียบสงัดทันที!
ในช่วงเวลาอันตราย โรงพยาบาลจะปล่อยให้เกิดปัญหากับส่วนใดไม่ได้เด็ดขาด!
ทุกคนรู้สึกเสียใจ แต่ที่มีมากที่สุดคือความรู้สึกสิ้นไร้หนทาง
หลี่เป่าซานชะงักไป มีคนแบบนั้นที่ไหนกัน โรงพยาบาลของพวกเราเพิ่งจะใช้น้ำยาฟอกไตไปไม่กี่วัน ตอนนี้คนจากฝ่ายอายุรกรรมที่ใช้เครื่องฟอกไตทางช่องท้องได้ก็ถูกส่งไปอบรมกันหมดแล้ว…
ทันใดน
