ขณะที่เฉินชางกำลังเย็บแผล พยาบาลสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“หมอเฉินสวัสดีค่ะ ฉันคือหลี่เจียจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป จะมาเป็นผู้ช่วยคุณค่ะ” พยาบาลน้อยยังสาว อายุไม่มาก ประมาณยี่สิบห้าปีเท่านั้น
เฉินชางพยักหน้าโดยไม่หันมามอง “โอเคครับ รบกวนคุณแล้ว”
สายตาเขาไม่ละออกจากผู้ป่วย
หลังจากผ่านไปห้านาที เฉินชางพันแผลเสร็จก็พูดกับหลี่เจียว่า “รบกวนเรียกผู้ป่วยคนต่อไปเข้ามาเลยครับ ขอบคุณ”
หลี่เจียพยักหน้า กดเรียกหมายเลขต่อไปทันที “ต้องการให้ฉันทำอะไรอีกไหมคะ?”
เฉินชางตอบว่า “คุณรับผิดชอบเรียกคิวนะครับ แล้วก็ถือโอกาส…เอาขยะไปเทด้วยครับ”
หลี่เจียได้ยินดังนั้นก็อดชะงักไปไม่ได้ แต่ยังคงพยักหน้าตอบ “ได้เลยค่ะ”
ตอนนี้อุปกรณ์เย็บแผลถูกทิ้งกองรวมกันอยู่ในถังขยะจนเต็มแล้ว หลี่เจียเพิ่งจะไปทิ้งขยะกลับมาก็พบว่าเฉินชางเย็บแผลเสร็จแล้ว “เรียกคนต่อไปเลยครับ!”
หลี่เจียชะงักเล็กน้อยเร็วขนาดนี้เชียว?
จากนั้นจึงกดเรียกหมายเลขต่อไป
เฉินชางหยิบอุปกรณ์เย็บแผลห่อใหม่ออกมา พบว่าอุปกรณ์เย็บแผลด้านในเหลือไม่มากแล้ว จึงพูดกับหลี่เจียว่า “บอกให้หัวหน้าพยาบาลเบิกอุปกรณ์เย็บแผลให้ผมอีกห้าสิบชุดนะครับ”
หลี่เจียชะงักไปทันที!
“เท่าไหร่นะคะ?”
“ห้าสิบชุดครับ!”
หลี่เจียตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าในกล่องเหลือชุดเย็บแผลอีกเพียงเจ็ดแปดชุดก็รีบวิ่งออกไปทันที
“หัวหน้าพยาบาลคะ หมอเฉินจากห้องหมายเลขหนึ่งต้องการชุดเย็บแผลอีกห้าสิบชุดค่ะ!”
