เถียนเซียงหลานชะงักไป รีบมองสำรวจรอบด้าน เมื่อเห็นว่าในห้องโถงยังมีผู้ป่วยเหลืออยู่มาก เหลือประมาณเจ็บสิบแปดสิบคนจึงพยักหน้า “ตามฉันมาที่ห้องคลังเลยค่ะ”
ไม่นานทั้งสองก็เข็นรถพื้นเรียบออกมา ด้านบนมีกล่องอุปกรณ์การเย็บวางอยู่สองกล่อง
ทั้งหมดมีเก้าสิบชุด แบ่งให้สามห้อง ห้องละสามสิบชุด
เมื่อหลี่เจียเดินเข้ามาในห้องก็พูดกับเฉินชางว่า “หมอเฉินคะ หัวหน้าพยาบาลให้ห้องละสามสิบชุดค่ะ”
เฉินชางส่งเสียงตอบรับ “เรียกคนต่อไปมาได้เลยครับ”
หลี่เจียพยักหน้า
ตอนนี้เองหลี่เจียพบว่าอุปกรณ์เย็บแผลเหลือแค่สองชุดแล้ว!
พลันมีเสียงกุกกักดังขึ้นเธอออกไปแค่สิบกว่านาทีเองนะ? ใช้ไปห้าชุดแล้วหรือ? หมอเฉินคนนี้จะ…จะเย็บเร็วเกินไปหรือเปล่า?
เมื่อกดเรียกคิวต่อไป หลี่เจียก็ยกถังขยะขึ้นอย่างเชี่ยวชาญ แล้วนำไปเท จากนั้นจึงกลับมากดคิวต่อ…
ในสมองของเฉินชางมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นระลอก ดังไม่ขาดสาย
[ติ๊ง! เย็บแผลสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +10 แต้ม ประสบการณ์การเย็บแผล +10 แต้ม…]
[ติ๊ง! เย็บแผลสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +10 แต้ม ประสบการณ์การเย็บแผล +10 แต้ม…]
……
ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เฉินชางหันมาพบว่าอุปกรณ์เย็บแผลหรือไม่มากแล้ว!
เฉินชางหันไปพูดกับหลี่เจียว่า “รบกวนเบิกอุปกรณ์เย็บแผลกับหัวหน้าพยาบาลให้ผมหน่อยครับ”
หลี่เจียชะงักไป กำลังจะพูดว่าเมื่อครู่เพิ่งเบิกมาไม่ใช่หรือ? แต่เมื่อหันไปดู พบว่าอุปกรณ์เย็บแผลที่วา
