งเต็มโต๊ะถูกหยิบไปใช้จนเหลือแค่สามชุดห้าชุดเท่านั้น
หลี่เจียคิดว่าตาของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่านะ แต่ว่า…ยังคงรีบลุกขึ้น “อ้อ! ได้ค่ะ…”
เมื่อเห็นผู้ป่วยในห้องโถงลดน้อยลงเรื่อยๆ หัวใจอันกระสับกระส่ายของเถียนเซียงหลานก็เริ่มผ่อนคลายลง เมื่อเห็นหลี่เจียเดินออกมาจึงเอ่ยถามออกไป “มีอะไรหรือคะ?”
หลี่เจียพูดว่า “หัวหน้าพยาบาลคะ ห้องหมายเลขหนึ่งไม่มีอุปกรณ์เย็บแผลแล้วค่ะ!”
เถียนเซียงหลานขมวดคิ้วโดยพลัน!
“เฉินชางคนนี้นี่ ใช้ยังไงนะ บอกเขาให้ใช้ประหยัดๆ หน่อย คนอื่นยังใช้ไม่หมด เขาใช้หมดแล้วหรือ? สิ้นเปลือง! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว! ฉันจะไปพูดกับเขาสักหน่อย!”
หลี่เจียรีบอธิบาย “เปล่านะคะหัวหน้าพยาบาล หมอเฉินไม่ได้ใช้เปลืองเลย แต่ใช้หมดแล้วจริงๆ!”
เถียนเซียงหลานขมวดคิ้ว ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้น “เชิญผู้ป่วยหมายเลขหกสิบเก้าไปที่ห้องหมายเลขหนึ่งค่ะ”
“ไป ตามฉันไป!”
เมื่อมาถึงห้องคลัง พวกเธอก็พบว่า “มีอุปกรณ์เย็บแผลเหลือแค่สิบกว่าชุดแล้ว!”
เถียนเซียงหลานขมวดคิ้ว ปกติอุปกรณ์เย็บแผลจะเบิกจากฝ่ายดูแลอุปกรณ์อาทิตย์ละครั้ง เบิกครั้งหนึ่งพอใช้ได้หนึ่งอาทิตย์ วันนี้ใช้ไปเท่าไหร่แล้ว?
หลี่เจียอดถามขึ้นไม่ได้ “ไม่งั้นไปดูห้องข้างๆ ว่ามีเหลือหรือเปล่า ดีไหมคะ?”
เถียนเซียงหลานพูดขึ้นว่า “หมอคนอื่นก็ต้องใช้เหมือนกัน”
หลี่เจียลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อไป “จัดไปให้หมอเฉินก่อนเถอะค่ะ เขาทำเร็ว เย็บแผล
