ไปมากแล้ว!”
เถียนเซียงหลานใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ใช้ยี่สิบชุดนี้ให้หมดก่อนค่อยว่ากันเถอะ! ฉันเห็นว่าเหลือคนไข้ไม่เยอะแล้ว ถ้าไม่พอค่อยว่ากันอีกที”
ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป!
หลังจากเฉินชางใช้อุปกรณ์เย็บแผลทั้งหมดจนเกลี้ยงก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น!
[ติ๊ง! ภารกิจกงล้อสำเร็จ! เย็บแผล 50/50 ได้รับรางวัล: 1. คะแนนทักษะ 3 คะแนน 2. ค่าประสบการณ์ 300 แต้ม 3. เงิน +500 หยวน]
เฉินชางชะงักไป เสร็จแล้วหรือ?
จากนั้นจึงหันไปถามหลี่เจีย “ใช้อุปกรณ์ไปทั้งหมดกี่ชุดครับ?”
หลี่เจียมองบันทึกในคอมพิวเตอร์ “หกสิบห้าชุดค่ะ”
เฉินชางถามต่อ “ยังเหลือคนอีกเท่าไหร่ครับ?”
หลี่เจียมองบันทึกข้อมูลในคอมพิวเตอร์ “สามคนค่ะ”
เฉินชางส่งเสียงตอบ จากนั้นจึงกล่าวว่า “ผมขอตัวไปห้องน้ำหน่อยนะครับ ลำบากคุณแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ”
จากนั้นเขาจึงลุกขึ้น ทว่าจู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวตาพร่า เกือบล้มลงกับพื้น
การเย็บแผลต้องก้มตัวอยู่ตลอด ตอนนี้พอจะยืดเอวก็รู้สึกยืดไม่ขึ้น คล้ายไม่ใช่เอวของตนอย่างไรอย่างนั้น ลำบากจริงๆ ต้องขยับตัวสักหน่อย ไม่ง่ายเลยกว่าจะฟื้นตัว
ตอนนี้ด้านนอกเหลือผู้ป่วยแค่ไม่กี่คนแล้ว
เฉินชางจึงผ่อนคลายลงได้บ้าง ไปปลดปล่อยที่ห้องน้ำสักหน่อย รู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะ
ตอนนี้เองหลี่เป่าซานเดินมาพอดี เมื่อเห็นเฉินชางเอ้อระเหยอยู่ที่นั่นจึงถามขึ้นด้วยใบหน้าดำคล้ำ “ทำงานเสร็จแล้วหรือครับ? ถึงได้มีเวลามาเอ้อระเหยแบบนี้”
เฉิน
