ชางชะงักไป เมื่อหันไปก็พบกับหลี่เป่าซาน “หัวหน้าแผนก? อ้อ ผมไม่มีอุปกรณ์เย็บให้ใช้แล้วครับ ผู้ป่วยก็เหลือแค่สามคน ผมปวดเอวเลยมาขยับตัวสักหน่อยน่ะครับ”
หลี่เป่าซานถลึงตาใส่เฉินชาง “ผู้หญิงอย่างฉินเยว่ยังไม่ปวดเอวเลย คุณเป็นคนหนุ่มแบบนี้ ขายหน้าหรือเปล่า!”
เฉินชางทำเพียงยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไร
เถียนเซียงหลานเห็นหลี่เป่าซานเดินมาก็รีบเดินไปหา “หัวหน้าแผนกคะ ผู้ป่วยภายนอกที่ต้องทำแผลได้รับการรักษาเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”
หลี่เป่าซานชะงักไป “เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? มีหมอกี่คนครับ?”
เถียนเซียงหลานพูดตอบ “มีเฉินชาง ฉินเยว่ แล้วก็หวังเชียน ทั้งหมดสามคนค่ะ”
หลี่เป่าซานมองเฉินชางตาขวาง “เสี่ยวเฉิน คุณเรียนรู้จากฉินเยว่บ้างนะครับ ผู้หญิงคนเดียวยังจริงจังขนาดนี้ แผนกฉุกเฉินของพวกเรา คุณต้องช่วยดูแลเพื่อนร่วมงานหญิงนะครับ”
เถียนเซียงหลานฟังถึงตรงนี้ก็รีบเอ่ยปกป้องเฉินชาง “หัวหน้าคะ คุณเข้าใจเสี่ยวเฉินผิดแล้วค่ะ เสี่ยวเฉินคนเดียวทำแผลเย็บแผลให้ผู้ป่วยไปทั้งหมดหกสิบห้าคน ผู้ป่วยมีทั้งหมดหนึ่งร้อยสามคน เสี่ยวเฉินคนเดียวยังรักษามากกว่าหวังเชียนและฉินเยว่รวมกันซะอีก!”
เมื่อหลี่เป่าซานได้ฟังก็ต้องเบิกตากว้าง รู้สึกแปลกใจและเหลือเชื่อ แต่ว่า…ผู้นำก็ยังคงเป็นผู้นำ ความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าช่างแข็งแกร่ง! แววตาเปลี่ยนไปทันที “เร็ว? เร็วแล้วจะดีหรือ? งานรักษาคนต้องการความพิถีพิถันด้วยนะครับ? ถึงจะเร็วก็ต้องจริ
