ยขอให้สวีรั่วหยุนเป็นพรีเซ็นเตอร์ เวลาผ่านไป ไม่แน่ว่าสถาบันศัลยกรรมแอนนี่อาจจะขยายสาขาจากมณฑลตงหยางไปทั่วประเทศก็เป็นได้
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งไม่พอใจ เมื่อเห็นหยางเทาเดินออกมา อันจิ้งจึงเดินไปหา
“คุณหยาง ตกลงเป็นยังไงกันแน่คะ?” อันจิ้งถามเสียงเบา
หยางเทาพูดโดยน้ำเสียงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “หนุ่มคนนี้เป็นคนมีความสามารถจริงๆ! ไม่สิ เป็นคนมีพรสวรรค์ต่างหาก คุณไม่เห็นการเย็บเมื่อครู่นี้ แต่ละเข็มแต่ละด้าย เรียกว่าเป็นงานศิลปะได้เลย จุ๊ๆ เย็บได้ดีมากจริงๆ คนธรรมดาทำไม่ได้แน่ อย่างน้อยในเมืองอันหยาง ผมก็คิดว่าคงไม่มีคนที่สองอีก!”
หยางเทาเป็นหมอในโรงพยาบาล แต่ภายหลังก็เดินตามเส้นทางของจางจื้อซิน ออกมาทำคลินิกศัลยกรรมไปด้วย หลายปีมานี้นับว่าประสบความสำเร็จเล็กๆ ในเมืองอันหยาง ค่อนข้างมีชื่อเสียง ตอนนี้รุ่งเรืองทั้งอาชีพหลักและอาชีพรอง
อันจิ้งได้ยินก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ!
เนื่องจากเธอเห็นบาดแผลของสวีรั่วหยุนด้วยตาตัวเองจึงเข้าใจสภาพบาดแผลมากพอ คิดว่าหากจะอาศัยเพียงการเย็บแผลจนทำให้ได้ถึงระดับนี้ โดยพื้นฐานแล้วเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย อย่างน้อยในระยะเวลาสั้นๆ ก็ไม่เคยเจอคนแบบนี้ หาทั่วทั้งเมืองอันหยางก็ไม่มี!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ อันจิ้งก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่ยินยอม!
หยางเทาเข้าใจความคิดของอันจิ้งดี ไม่ต้องพูดถึงอันจิ้งเลย แม้แต่หยางเทาก็คอยจ้องกระเป๋าตังค์ของเถ้
