าแก่เจิ้งอยู่เช่นกัน สังคมแบบนี้อยู่ได้ด้วยคอนเน็คชั่น เป็นความสัมพันธ์ที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน
สิ่งนี้ก็คือการ “ช่วยเหลือ” กันและกันนั่นแหละ ถึงอย่างไรแต่ละคนก็มีเป้าหมายของตัวเอง มิฉะนั้นทำไมคนใหญ่คนโตต้องมาช่วยเหลือผู้ประกอบการท้องถิ่นด้วยล่ะ ไม่ใช่เพราะต้องการความสะดวกหรือ?
ต้องทราบว่าคนประจบก็คือคนต้องการผงาด
ยิ่งไปกว่านั้น หยางเทาและอันจิ้งก็นับเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกันครึ่งหนึ่ง แต่จริงๆ สิ่งที่เรียกว่าเพื่อนร่วมอาชีพก็คือศัตรู คือยินดีให้อีกฝ่ายตายแต่ตัวเองไม่อยากตายนั่นเอง
หยางเทามีประสบการณ์มากกว่าอันจิ้ง เห็นได้จากการที่เขาผู้รู้จักโลกอย่างลึกซึ้งยอมไปเป็นผู้ช่วยให้เฉินชาง แผนการและความคิดของชายวัยกลางคนหัวล้านคนนี้ไม่ใช่อะไรที่คนอย่างเธอจะเทียบได้
หยางเทาไม่คิดเอารูปให้อันจิ้งดู กระทั่งเกิดความคิดลับๆ ด้วยว่าจะทำให้อันจิ้งและเฉินชางยืนอยู่ในจุดตรงกันข้าม
ถึงอย่างไร…เมืองอันหยางก็ใหญ่แค่นี้ หากสถาบันศัลยกรรมแอนนี่ทำได้ดี แล้วผมจะทำอย่างไรล่ะ?
หากจะบอกว่าอันจิ้งเป็นผู้มีฝีมือปราณีต ถ้าเช่นนั้นหยางเทาก็เป็นผู้รอบรู้ เขารู้ว่าอันจิ้งเป็นคนยโสโอหัง ดังนั้นจึงจงใจเอ่ยชมเฉินชาง
เพราะยิ่งเขาเอ่ยชมเฉินชาง อันจิ้งก็ยิ่งไม่ชอบเฉินชาง
เรื่องในภายภาคหน้า ไม่ว่าใครก็กล่าวได้ไม่ชัดเจน แต่อย่างน้อยเฉินชางคงไม่เดินบนเส้นทางเดียวกับอันจิ้ง
จริงดังคาด อันจิ้งมีโทสะเต็มท้อง แม้จะ
