เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็สิ้นไร้หนทาง
กระทั่งคิดว่าหากตนอยู่ที่นี่ก็เป็นเรื่องเกินความจำเป็น จึงลุกขึ้นพูดกับเจิ้งกั๋วถานว่า “ประธานเจิ้งคะ วันนี้ไม่มีอะไรให้ช่วยแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ ฉันขอตัวกลับก่อน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ เรียกได้ตามสบายเลยค่ะ”
เจิ้งกั๋วถานพยักหน้า “รบกวนคุณแล้วครับ คุณช่วยผมไม่น้อยเลย ถ้างั้น…เหล่าฉาง คุณไปส่งเธอหน่อย วันหลังก็ติดต่อกันให้มาก”
หลังจากเจิ้งกั๋วถานพูดจาเกรงใจกันเสร็จก็ส่งอันจิ้งกลับไป
คนอื่นเห็นดังนั้นก็พากันบอกลา
เจิ้งกั๋วถานพยักหน้า ให้พ่อบ้านคอยดูแล พ่อบ้านคนนี้ติดตามเขามายี่สิบกว่าปีแล้ว รู้ดีว่าควรจัดการเช่นไร
ความจริงเฉินชางก็อยากไปแต่ยังไปไม่ได้ ภารกิจต่อเนื่องอย่างต่อไปของเขาอยู่ที่ไหน เขาสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงขนาดนี้เพื่ออะไร?
ตอนนี้เอง ฉินเซียงเดินหัวเราะเข้ามา พูดขึ้นว่า “เหล่าเจิ้ง ผมก็กลับก่อนนะครับ”
เจิ้งกั๋วถานพยักหน้า เดินออกไปส่ง “เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง แล้วก็ หมอเฉิน คุณนั่งสักครู่ก่อนนะครับ ผมมีเรื่องจะถามคุณหน่อย”
ฉินเซียงเอ่ยทักเฉินชาง “หมอเฉินใช่หรือเปล่าครับ? ผมขอแนะนำตัวเองหน่อยนะครับ ผมชื่อว่าฉินเซียง เป็นหัวหน้าแผนกผิวหนังที่โรงพยาบาลในเครือตงต้า ภายหลังถ้ามีโอกาสผมจะขอเชิญคุณไปบรรยายที่แผนกของพวกผม ให้หมอเล็กๆ ในแผนกเข้าใจถึงแก่นแท้ของการเย็บผิวหนังสักหน่อย วันนี้นับว่าผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว จริงสิ ไม่ทราบว่าคุณเป็นผู้มีตำแห
