น่งอยู่ที่ไหนหรือครับ?”
เฉินชางชะงักไปทันที!
โรงพยาบาลในเครือตงต้า?คงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอกนะ…โรงพยาบาลของพวกเราอยู่ห่างกันไม่ถึงพันเมตรด้วยซ้ำ อีกทั้งยังเป็นหัวหน้าแผนกผิวหนังของโรงพยาบาลในเครือตงต้าด้วย มิน่าล่ ะถึงได้มีฝีมือเชี่ยวชาญขนาดนั้น…
แต่จู่ๆ เฉินชางก็คิดถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้
ไม่ใช่ว่าเมื่อครู่นี้เขาเพิ่ง…ตำหนิ ไม่ๆๆ ควรเรียกว่าชี้แนะฉินเซียงไปหรือ อืม แล้วยังใช้น้ำเสียงราวกับผู้อาวุโสที่เห็นลูกศิษย์ไม่ได้ดั่งใจอีกด้วย
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็รู้สึกผิดในใจ โรงพยาบาลสองแห่งห่างกันไม่เท่าไหร่ ถ้าฉินเซียงมาหาที่โรงพยาบาลของพวกเราล่ะก็…
เฉินชางหายใจลึก รู้สึกจุกที่จุดตันเถียน
“งานหรือครับ? อ้อ ตอนนี้ยัง…ยังไม่มีงานอย่างเป็นทางการน่ะครับ ผมทำงานชั่วคราวอยู่ในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองของจังหวัด” เฉินชางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน บอกไปตามจริง
ฉินเซียงได้ฟังก็คิดว่าเฉินชางเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศจึงยิ้มให้ “อ้อ? โรงพยาบาลอันดับสองปฏิบัติกับคนมีความสามารถแบบนี้หรือ? อยากย้ายมาที่โรงพยาบาลผมหรือเปล่า!”
เฉินชางยิ้ม “ผมจะพิจารณาดูนะครับ”
เมื่อฉินเซียงได้ฟังก็ยิ้มไปทั้งใบหน้า “ต้องคิดให้ดีนะครับ! ใช่แล้ว พวกเราแลกข้อมูลติดต่อกันไว้เถอะ วันหน้าผมจะเชิญคุณมาบรรยายที่โรงพยาบาลผมสักหน่อย!”
