้าคะ?”
เย่อวี๋หรานส่ายหน้า “เรื่องนี้มีอะไรต้องโกรธด้วยหรือ?”
“งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่กำลังดำเนินไปด้วยดี แต่กลับถูกพี่สาวข้าทำให้กลายเป็นเรื่องงามหน้า ถึงยามนั้น ผู้คนก็คงจะเยาะเย้ยครอบครัวพวกเรา ออกไปข้างนอกก็จะถูกใคร ๆ นินทา…” ตอนที่พุ่งเข้าไปฟัดกันกับหลินต้าเม่ย หลินซื่อยังไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้แล้วค่อยตระหนักว่าตอนนั้นนางหุนหันพลันแล่นเกินไปจริง ๆ
ที่จริงนางควรจะทำแบบแม่สามีคือหาคนมาช่วย ควบคุมตัวหลินต้าเม่ยเอาไว้เสียก่อน หาอะไรอุดปากคนเอาไว้แล้วค่อยว่ากันอีกที
แต่พวกนางกลับไปวิวาทตบตีกับหลินต้าเม่ยต่อหน้าชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายชนะหรือฝ่ายแพ้ก็กลายเป็นเรื่องน่าขบขันสำหรับคนอื่นอยู่ดีไม่ใช่หรือ?
