เมื่อได้ยินว่าตัวเองได้รับคำชม หยางเทาก็ยิ่งรู้สึกยินดีและกระตือรือร้นขึ้นมาก
ความสุขบริสุทธิ์ที่ห่างหายไปนานเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึง อืม ไม่สิ หยางเทาควรจะคิดถึงต่างหาก!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางเทาก็มองไปยังฉินเซียง ยิ้มอย่างลำพองใจ คล้ายกำลังบอกว่าดูสิ หมอเฉินชมผมด้วย!
ฉินเซียงกลอกตาใส่
เฉินชางเห็นดังนั้นก็ทอดถอนใจออกมาแค่นี้ก็ดีใจแล้วเหรอ?
คนแก่พวกนี้ไม่ไหวเลย!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ใช้น้ำเสียงแบบที่เเหล่าเฉินเคยใช้ชี้แนะตน พูดอย่างเรียบเฉยว่า “ต่อไปถ้าพวกคุณต้องเย็บแผล อย่าอยู่นิ่งเป็นหุ่น จำไว้ว่าต้องศึกษาจนเข้าใจทะลุปรุโปร่งด้วย เพราะการเย็บแผลเป็นทักษะพื้นฐานที่สุดแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินชางก็มองไปที่ฉินเซียง “เมื่อครู่ผมเห็นนิสัยบางอย่างที่ไม่ค่อยดีของคุณ ตอนผูกปมคุณจะผูกตามใจและผูกเร็วมาก ความจริงผูกปมเร็วก็เป็นเรื่องดี แต่คุณออกแรงมากไปหน่อย ลองวิเคราะห์ดูนะครับ…แล้วยังมีคุณด้วย คุณก็มีปัญหานี้นิดหน่อย…”
เมื่อได้ฟังปัญหาที่เฉินชางพูดชี้แนะ ทั้งสองก็รู้สึกห่อเหี่ยว จากนั้นก็เข้าใจกระจ่าง รู้สึกเหมือนคนเพิ่งตื่นจากความฝัน!
ไม่กล่าวไม่ได้ว่าความสามารถในการเย็บแผลของเฉินชางยอดเยี่ยมมากจริงๆ อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้วเขาเป็นคนเก่งกาจจากไหนกันแน่? คงไม่ใช่เต่าทะเลหรอกนะ?
หลังจากพูดจบ เฉินชางก็มองไปยังขาที่ถูกเย็บเรียบร้อยแล้วของสวีรั่วหยุน พยักหน้าเล็กน้อย
