พึงพอใจมาก!
ถ้ามีหนึ่งร้อยคะแนน เฉินชางจะให้ตัวเองหนึ่งพันคะแนน ถึงอย่างไรก็ให้เป็นกำลังใจสักหน่อย เป็นแรงสนับสนุนสักหน่อย เป็นแรงเชียร์สักหน่อย…รวมแล้วหนึ่งพันคะแนนก็ไม่มากเกินไป เป็นคะแนนที่เป็นไปได้
เฉินชางยิ้ม “พวกคุณดูสิครับ เป็นยังไงบ้าง?”
ตอนนี้เอง หยางเทาและฉินเซียงจึงพากันสังเกตอย่างละเอียด
เพียงแต่เมื่อมองไป ทั้งสองก็ต้องตื่นตะลึง!
เพียงแค่เห็นคุณท่ามกลางทะเลคน…
ก็ลืมเลือนใบหน้าคุณไม่ได้!
ขาที่ผ่านการล้างมาเรียบร้อยแล้วปรากฏขึ้น แผลถูกเย็บติดกันชัดเจน บาดแผลขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ แต่ใช้เวลาเย็บไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ถึงจะดูเรียบง่าย ทว่าคงมีแต่คนทั้งสองที่เข้าร่วมการผ่าตัดมาด้วยกันเท่านั้นถึงจะรู้ว่าไม่ง่ายเลย!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนเริ่มต้น บางทีอาจไม่ได้คิดมากขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นผลที่ปรากฏบริเวณขาแล้ว หยางเทาและฉินเซียงก็อดสบตากันไม่ได้ เห็นความตื่นตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย!มิน่าล่ะ เมื่อครู่เขาถึงเลือกเย็บแบบนั้น ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!
หลังจากรวมด้านหน้าด้านหลังเข้าด้วยกัน คิดไปถึงการทำงานเมื่อครู่นี้ รวมกับผลที่ได้เห็นตอนนี้ ทั้งสองจึงค่อยเข้าใจ แม้รู้วิธีดีแต่ก็ยังต้องถอนใจด้วยความชื่นชม
เฉินชางเพิ่งเข้ามานานแค่ไหนกันเชียว รวมๆ แล้ว ตั้งแต่เข้าเดินประตูมาและเริ่มเย็บแผลคงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงสินะ?
แค่ครึ่งชั่วโมงก็ร่างแผนไว้ในใจแล้วหรือ?
เป็นความคิดที่น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
พรสวร
