รค์!
นี่คือพรสวรรค์!
ฉินเซียงรู้สึกเหมือนตนใช้ชีวิตอยู่ในความระทึกขวัญมาครึ่งชีวิต ชีวิตที่เหลือช่างน่ากลัวเหลือเกิน เขาจำคำชี้แนะของเฉินชางไว้ในใจแล้ว และจะกลับไปคิดให้ดี
เพราะการเย็บแผลนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ!
ทั้งสองมองไปยังลักษณะ สีสัน และเส้นขอบของรอยสักรูปดอกกุหลาบที่เปลี่ยนแปลงไปไม่มาก แต่ดูดีขึ้นมากเลยทีเดียว!
ฉินเซียงสัมผัสได้อย่างลึกล้ำว่าการเย็บนี่มันช่างลึกลับจริงๆ เรียกว่าเป็นศิลปะได้เลย!
นี่เป็นการบรรเลงของเข็มและด้าย
เพลงนั้นร้องอย่างไรนะ?
การเย็บแผลนั้นทำอย่างไร? (ทิวทัศน์นี้วาดอย่างไร?)
วาดลวดลายบนแผลหรือ? (วาดทรายในสวนหรือ?)
รอคอยความประทับใจของพวกเราอยู่หรือ? (รอคอยคำพูดของพวกเราอยู่หรือ?)
รอร่องรอยของปาฏิหาริย์อยู่หรือ! (รอคำสาบานอยู่หรือ!)
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเซียงก็เห็นหยางเทาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปขาดังแชะๆๆ
เขาชะงักไปใช่แล้ว!
ถ่ายไว้ก่อน กลับไปค่อยดู
ตอนนี้เอง เฉินชางไปเรียกเจิ้งกั๋วถานเข้ามา “คุณเจิ้งครับ ผมเย็บเสร็จแล้ว คุณมาดูสิว่าเป็นยังไง”
เจิ้งกั๋วถานได้ยินดังนั้นดวงตาพลันแวววาวเย็บเสร็จแล้วหรือ?รีบเปิดประตูเดินเข้ามาทันที
เมื่อเห็นเหล่าฉินถือโทรศัพท์ถ่ายรูปขาของแฟนตัวเองอยู่ก็ชะงักไป “เหล่าฉิน นั่นคุณทำอะไรน่ะ!”
เขาและฉินเซียงเป็นเพื่อนสมัยเด็ก โตมาด้วยกัน พอเกิดเรื่องอะไรก็จะไปหาฉินเซียง ให้ฉินเซียงช่วยหาคนให้เขา
ฉินเซียงเป็นหัวหน้าแผนกผิวหนังในโรง
