ึงค่อยพบว่าเฉินชางเริ่มเย็บจากตรงกลาง ไม่ได้ดำเนินการตามแผนงานพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ส่วนฉินเซียงกลับมองไปที่ผิวหนัง คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ทางเลือกของเฉินชางนับว่ามีเหตุผลจริงๆ บางทีการเริ่มเย็บจากตรงกลางอาจเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขาก็ได้ เพราะว่าคนที่มีฝีมือสูงมักใจกล้า!
แต่คำถามของอันจิ้งกลับทำให้ในห้องจมลงสู่สถานการณ์กระอักกระอ่วน
เฉินชางรู้สึกรำคาญเล็กน้อย ต้องทราบว่าการเย็บแผลละเอียดเช่นนี้เป็นงานที่ละเอียดอ่อนมากคุณมารบกวนแบบนี้อาจส่งผลกระทบต่องานได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็ไม่สนใจอันจิ้งอีก หันไปพูดกับเจิ้งกั๋วถานว่า “คุณเจิ้งครับ ให้คนว่างงานออกไปเถอะ พวกผมสามคนก็พอแล้ว ถ้ายังมีคนรบกวนอีก…ผมไม่กล้ารับประกันว่าตัวเองจะผิดพลาดหรือเปล่า”
เจิ้งกั๋วถานได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจได้ รีบพยักหน้าทันที “ได้ครับ ถ้างั้น…เชิญทุกคนออกไปเถอะ ไปพักผ่อนจิบชาที่ห้องโถงก่อนนะครับ”
พูดจบก็เชิญให้ทุกคนเดินไปด้านนอก
แต่อันจิ้งยังยืนอยู่ที่นั่น!
“คุณเจิ้งคะ ฉันไม่เห็นด้วยกับแผนการเย็บของเขา ฉันว่าทำตามแผนการเย็บที่พวกเราออกแบบเมื่อครู่นี้จะดีที่สุด”
เจิ้งกั๋วถานเขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณอันครับ เชิญออกไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
อันจิ้งเห็นท่าทีของเจิ้งกั๋วถานพลันสีหน้าเปลี่ยนไป พยักหน้าเล็กน้อยแล้วจึงเดินออกไปด้านนอก
อดคิดในใจไม่ได้ว่าอีกเดี๋ยวคุณเกิดปัญหาก็อย่ามาหาฉันแล้วกัน! อาศัยไอ้หนูนั่นน่ะเหรอ? ฮ่าๆ…
