ปกติเมื่อเฉินชางกำลังผ่าตัดจะปิดเสียงโทรศัพท์ เมื่อลงลิฟท์มาจึงค่อยหยิบโทรศัพท์ออกมาดู พบว่ามีสายไม่ได้รับหลายสิบสาย
มีเฉินปิ่งเซิง เถียนเซียงหลาน ฉางลี่น่า…
เฉินชางแปลกใจ?
ฐานะลูกคนรวยของฉันถูกเปิดเผยหรือไง?
ไม่ใช่สิ ฉันไม่ใช่ลูกคนรวยนี่นา…
จากนั้นจึงโทรกลับไปหาเฉินปิ่งเซิง “หัวหน้า มีอะไรหรือครับ?”
เฉินปิ่งเซิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ผ่าตัดเสร็จแล้วหรือ? รีบมาที่ห้องโถงแผนกฉุกเฉินหน่อยครับ”
เฉินชางกล่าวตอบโดยไม่ถามอะไร “ได้ครับ!”
จู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่ง “มาที่ห้องทำงานแพทย์ก่อนดีกว่าครับ”
เขาต้องถามก่อนว่าเฉินชางก่อไปเรื่องอะไรมากันแน่ ถ้าคนกลุ่มนี้มาแก้แค้น พอเจอหน้ากันจะไม่ก่อเรื่องเลยหรือ?
ดังนั้นเหล่าเฉินจึงยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานด้วยท่าทีร้อนใจเล็กน้อย
ปกติงานในแผนกฉุกเฉินมีเยอะมาก หากมัวแต่ถามว่าเพราะอะไรจะเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ เฉินชางรีบวิ่งมาที่ห้องทำงาน เห็นเฉินปิ่งเซิงเดินเข้ามา
เหล่าเฉินรีบดึงเขาเข้าไปในห้อง เอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ช่วงนี้คุณไปหาเรื่องใครมาหรือเปล่าครับ?”
เฉินชางคิดไปถึงค่าความรู้สึกดีของสองคนเมื่อครู่นี้นับอันเยี่ยนจวินและพี่เชียนด้วยหรือเปล่าล่ะ?
ส่วนคนอื่น เขาคิดอยู่นานก็คิดไม่ออกจริงๆ
“เปล่านะครับ!”
เหล่าเฉินขมวดคิ้ว “ด้านนอกมีคนมากลุ่มหนึ่ง แต่ละคนสักทั้งตัว เปลือยไหล่ด้วย เหมือนจะม
