เถียนเซียงหลานรีบพูดขึ้นทันที “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น!”
จ้าวหู่ชิวเงยหน้าขึ้น “ถ้าหมอเฉินมาพวกผมก็ลุกแล้วละครับ! ถ้าวันนี้ไม่มา พวกผมก็นั่งอยู่ทั้งวัน เฮ้พี่น้อง จะกินอะไรดี ฉันสั่งมาให้กินดีรึเปล่า? กินหม้อไฟดีไหม?”
เถียนเซียงหลานรู้สึกเหมือนมีนกฝูงหนึ่งบินผ่านหัว
เถียนเซียงหลานถามว่า “พวกคุณมาหาหมอเฉินด้วยเรื่องอะไรคะ?”
จ้าวหู่ชิวตบที่แผลบนหน้าอก “คุณว่ามาทำอะไรล่ะ!”
ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเลียนแบบลูกพี่ พากันตบหน้าอก “คุณว่ามาทำอะไรล่ะ!”
เถียนเซียงหลานแทบอยากยกมือถือขึ้นมาโทรหาตำรวจปกติเหล่าเฉินดูไม่เหมือนคนแบบนี้นะ?
เขาคนเดียวไปซ้อมคนไว้มากมายแบบนี้เลยหรือ?
เหล่าเฉินโหดเหี้ยมขนาดนี้เชียว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เถียนเซียงหลานก็หยิบมือถือขึ้นมา เตรียมกดโทรหาตำรวจ…
จ้าวหู่ชิวพูดต่อไป “แน่นอนว่ามาเย็บแผลไงล่ะครับ หมอเฉินเย็บแผลได้ดี วันนี้พวกผมเลยเจาะจงมาหาเขา แล้วยังนำของขวัญมาด้วย”
เขาพูดพลางหยิบกล่องที่อยู่ด้านข้างขึ้นโบกไปมา
เถียนเซียงหลานได้ยินว่ามาหาหมอจึงวางใจลงได้ มาหาหมอก็ดีแล้ว
แผนกฉุกเฉินค่อนข้างวุ่นวาย มักจะมีคนเข้าๆ ออกๆ ดังนั้นแผนกฉุกเฉินจึงเตรียมหน่วยรักษาความปลอดภัยไว้หลายคน
แต่ว่า…หน่วยรักษาความปลอดภัยเหล่านี้กลับนั่งก้มหน้าหลบตา เพราะอย่างไรคนอื่นเขาก็ไม่ได้ก่อเรื่อง
ยิ่งไปกว่านั้น!
ต่อให้คนอื่นเขาก่อเรื่อง ผมก็สู้ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะ?
แน่นอนว่า สิ่งแรกที่ผมจะทำก็คือ
