นาดแพทย์ดูแลไข้ที่ทำงานมาหลายปียังไม่ค่อยผ่าตัดไส้ติ่งกัน ส่วนใหญ่มอบให้หน้าใหม่ทำทั้งนั้น”
“ยังไงซะการผ่าตัดก็เป็นงานที่ต้องการความเชี่ยวชาญ แม้จะมีศักยภาพสูง แต่คนอื่นทำทั้งวันทั้งคืนแล้วยังเจอเคสต่างๆ มากกว่า ต้องมีระดับสูงกว่าอยู่แล้ว ถ้าคุณไม่ได้ผ่าตัดไส้ติ่งถึงพันหรือแปดร้อยเคสคงพูดไม่ได้ว่าตัวเองเป็นศัลยแพทย์”
เฉินชางอึ้งไปเลย…
เอาละ
พวกคุณเก่งนี่
นี่คือความแตกต่างของโรงพยาบาลเล็กและโรงพยาบาลใหญ่ โรงพยาบาลเล็กๆ ไม่มีคนมา การผ่าตัดจึงไม่ค่อยพัฒนา เมื่อมีการผ่าตัดไส้ติ่งเคสหนึ่ง กระทั่งผู้อำนวยการยังอยากลงมือผ่าตัดเอง
ส่วนเคสผ่าตัดไส้ติ่งที่โรงพยาบาลใหญ่ แพทย์ดูแลไข้ยังขี้เกียจทำ
การผ่าตัดเคสที่สองยังคงให้เฉินชางเป็นศัลยแพทย์หลัก เฉินปิ่งเซิงไม่ไปช่วยแล้ว ทำเพียงยืนดูเฉินชางอยู่ในห้อง คิดจะหาจุดบกพร่อง
ความจริงตอนนี้ เหล่าเฉินดีใจมากที่หาคนมีความสามารถแบบนี้พบ
ก่อนหน้านี้เขาไม่ให้เฉินชางเป็นศัลยแพทย์หลัก นั่นเป็นเพราะไม่วางใจ ตอนนี้ดูแล้วตนคงคิดมากไป
เฉินชางมีพรสวรรค์ในการผ่าตัดมากจริงๆ
อืม เทียบกับตนแล้วยังมีพรสวรรค์กว่ามาก!
ถ้าพรสวรรค์ในการผ่าตัดไส้ติ่งของตนคือสาม อย่างมากพรสวรรค์ในการผ่าตัดไส้ติ่งของเฉินชางก็คือสามสิบ!
ยังมีระยะห่างกันอยู่บ้าง
การผ่าตัดเคสที่สี่ทำให้เฉินปิ่งเซิงพบว่าเฉินชางพัฒนาฝีมือในทุกเคสผ่าตัด
น่ายกย่องจริงๆ
โดยเฉพาะในด้านจิตใจและวิธีการที่ดูจะเชี่ยวชาญ
