ขึ้นมาก สำหรับศัลยแพทย์คนหนึ่ง นี่นับเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ
ตอนนี้ยังไม่สาย รอให้เขาเข้าระบบอย่างเป็นทางการเสียก่อนค่อยหาโอกาสส่งเขาไปฝึกงานสักหน่อย มิฉะนั้นหากอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆ นานเกินไปคงเกิดคอมฟอร์ทโซนเอาง่ายๆ
ถึงอย่างไรเฉินชางก็ไม่เหมือนกับฉินเยว่และหวังเชียน พวกเขาสองคนเคยเห็นโลกกว้างที่โรงพยาบาลใหญ่มาแล้ว ค่อนข้างมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ส่วนเฉินชาง เขาเดาว่าคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เคยเห็นคงเป็นตน ฝีมือยังค่อยๆ พัฒนาได้ แต่ทัศนวิสัยควรเปิดให้กว้างสักหน่อย
ให้เขาไปเห็นการผ่าตัดใหญ่มากๆ จะได้เรียนรู้ให้มาก
เฉินปิ่งเซิงจมอยู่ในความคิด การผ่าตัดของเฉินชางยังคงดำเนินไปอย่างเป็นระบบเรียบร้อย
พ่อแม่ทุกคนล้วนหวังให้ลูกๆ เติบโต
แม้เฉินชางไม่ใช่ลูกของเฉินปิ่งเซิง แต่เขาชอบหมอที่มีความจริงใจซื่อสัตย์และแฝงไปด้วยความซนนิดๆ คนนี้มาก เฉินชางติดตามตนมาสองปีกว่า ต่อให้จะลำบากเหนื่อยยากก็ไม่บ่นแม้แต่ประโยคเดียว
เฉินปิ่งเซิงก็มาจากชนบท ทำให้รู้ซึ้งว่ากว่าคนคนหนึ่งจะดิ้นรนออกมาได้ยากแค่ไหน
หากอยากเติบโต ย่อมต้องมีการเสียสละ
ชีวิตจะไม่ปล่อยให้คุณทำอะไรสะดวกราบรื่น
หลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลง เฉินปิ่งเซิงก็พูดกับเฉินชางว่า “อีกเดี๋ยวคุณตามหัวหน้าแผนกอันไปดูการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องสักหน่อยนะครับ ผมไปก่อนละ”
จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือเดินออกมาจากห้องผ่าตัด พบว่ามีสายที่ยังไม่ได้รับสายหนึ่ง เปิดวีแชทออ
