ออกไปอีกหน่อยได้หรือเปล่าคะ? ฉันคิดว่าพรุ่งนี้…”
เฉินปิ่งเซิงหัวเราะ “การผ่าตัดต้องให้ผมคิด ไม่ใช่ให้คุณคิดนะครับ…”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายคิดจะพูดต่อ เฉินปิ่งเซิงจึงพูดออกมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว ฟังผมเถอะ ฟังผมนะครับ”
พูดจบเฉินปิ่งเซิงก็เดินออกไป คนไข้ในห้องอดหัวเราะไม่ได้ บางครั้งก็หัวเราะทั้งน้ำตา หัวเราะจนเจ็บแผล…
แม้แต่ผู้ป่วยหญิงเตียงแปดก็ถูกหยอกล้อจนหัวเราะออกมา
ทุกคนต่างก็เล่นมือถือ ย่อมรู้ว่าเหล่าเฉินกำลังเล่นมุขที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ รวมกับที่เหล่าเฉินมีความสามารถในการเข้าสังคมสูง ดังนั้นทุกคนจึงชอบหมอเฉินคนนี้มาก
เขาไม่วางมาด มีนิสัยขบขัน เข้าหาง่าย แต่ก็มีหลักการของตัวเอง คิดถึงผู้ป่วยทุกอย่าง
เมื่อออกตรวจผู้ป่วยเสร็จ เฉินชางก็ตามเหล่าเฉินไปผ่าตัด
จากการผ่าตัดไส้ติ่งในอาทิตย์ที่แล้วของเฉินชางจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ในหลายวันนี้เฉินชางไม่ได้ผ่าตัดอะไรอีก
แต่หลังจากได้รับประสบการณ์การผ่าไส้ติ่งของเหล่าเฉิน ระดับทักษะการผ่าตัดไส้ติ่งของเฉินชางก็พัฒนาไปถึงระดับกลาง
นี่เท่ากับว่าเฉินชางทำการผ่าไส้ติ่งปกติได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว
ระดับต้นกับระดับกลางแตกต่างกันค่อนข้างมาก
ถึงแม้ครั้งแรกเฉินชางจะทำสำเร็จแต่ก็เก้กังมาก ให้ความรู้สึกเหมือนนักเรียนที่ไปสอบใบขับขี่ เพิ่งจะผ่านการสอบและได้รับใบขับขี่มาแล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาฝึกฝนอีกระยะหนึ่ง ดังนั้นต่อไปจึงต
