ีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ป่วย เป็นส่วนที่เฉินชางรู้สึกนับถือ
เมื่อเทียบกับอันเยี่ยนจวิน ประวัติผู้ป่วยของเฉินปิ่งเซิงอาจไม่เป็นระบบระเบียบขนาดนั้น กลับดูรกอยู่บ้างด้วยซ้ำ แต่โดยปกติเฉินปิ่งเซิงไม่ค่อยต้องการประวัติผู้ป่วยเท่าไหร่ ถ้าใช้คำพูดของเขามาพูดก็คือ “ประวัติผู้ป่วยหรือ? นั่นเป็นแค่หลักฐานอย่างหนึ่ง เป็นหลักฐานที่ให้ผู้ป่วยนำออกไปจากโรงพยาบาลเท่านั้นแหละ หมอควรจำอาการของผู้ป่วยไว้ในสมองตลอดเวลา”
และเหล่าเฉินทำได้จริงๆ!
ตอนที่เขาออกตรวจคนไข้ไม่จำเป็นต้องใช้ประวัติผู้ป่วยเลย เพราะเขาทำสัญลักษณ์พิเศษของผู้ป่วยทุกคนเอาไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว จุดประสงค์ที่ให้เฉินชางถือประวัติผู้ป่วยมาก็เพื่อให้ผู้ป่วยดูเท่านั้น…
อืม ใช่แล้ว ยังมีประโยชน์อีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือเอาไว้ฝึกฝนร่างกายไงล่ะ!
ถึงอย่างไรแฟ้มประวัติผู้ป่วยก็หนักมาก เมื่อรวมประวัติผู้ป่วยหลายสิบคนเข้าด้วยกัน ถือว่ามีประโยชน์ในด้านการฝึกร่างกายจริงๆ
เฉินชางทอดถอนใจ เมื่อคิดถึง “คำสบประมาท” ของเหล่าเฉินพลันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือขนย้ายประวัติผู้ป่วย…เครื่องมือ…เครื่องมือ…
สิ้นหวัง…
สิ้นหวัง…
กล้ามเนื้อหัวใจกำลังจะตาย…
เมื่อเข้าไปในห้อง ผู้ป่วยหญิงเตียงยี่สิบก็พูดขึ้นว่า “หมอคะ ฉันอยากเปลี่ยนเตียง!”
เฉินปิ่งเซิงชะงักไปเล็กน้อย “เปลี่ยนเตียงหรือครับ? เตียงนี้ไม่ดีหรือ? ทำไมอยากเปลี่ยนล่ะครับ?”
ผู้ป่วยหญิงดึงเฉินปิ่งเซิง
