้ใช้มีดได้อย่างยอดแย่! มักจะหั่นไก่เป็นชิ้นใหญ่…เมื่อเห็นเฉินชางเดินเข้ามา เหล่าเหอก็ยิ้ม “อ้อ ไก่ผัดถั่วลิสงเหรอ?”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มๆ “ครับ”
เหล่าเหอเป็นเถ้าแก่ของร้านนี้ เป็นทั้งเจ้าของตึกและเป็นพ่อครัว กล่าวคือเขาเปิดร้านก็เพื่อเติมเต็มความสุขในการทำอาหารให้ตัวเอง ไม่ปล่อยให้สัญชาตญาณของร่างกายค่อยๆ เลือนหายไป ปกติลูกสะใภ้และภรรยาจะกินข้าวในร้าน ร้านอาหารเล็กๆ จึงเหมือนกับห้องครัวของบ้าน
ตึกห้าชั้นด้านหลังที่สร้างขึ้นเองรวมไปถึงร้านค้าด้านหน้าล้วนเป็นของบ้านเหล่าเหอ
ปกติร้านอาหารจะไม่ยุ่งมาก เพราะอาหารของเหล่าเหอค่อนข้างแพง แต่ในด้านความสะอาดและสุขอนามัยค่อนข้างดี
เปิดร้านอาหารในเขตหมู่บ้านของเมืองมักจะได้กำไรน้อยแต่ได้เร็ว ถ้าร้านดังก็จะได้รับการเอื้อประโยชน์ ส่วนเหล่าเหอไม่ได้คิดถึงผลประโยชน์อะไรมากมาย รสชาติก็ยอดเยี่ยมเหมาะสม
แต่นี่ก็คือจุดเด่นของร้านอย่างหนึ่ง ทำให้ได้กินรสอาหารที่เหมือนกับรสชาติในครอบครัว ซึ่งหมายความว่าเขาจะสู้กับร้านอาหารที่ซื้อวัตถุดิบและเครื่องปรุงทีละมากๆ พวกนั้นไม่ได้
แต่เหล่าเหอก็มีความสุขดี ทุกวันจะอ่านนิยายอยู่ในร้าน มีลูกค้าก็ทำอาหาร มีลูกสะใภ้คอยรับส่งหลานไปเรียน ครอบครัวอยู่กันอย่างมีความสุข
ไม่นานไก่ผัดถั่วลิสงของเหล่าเหอก็มาถึง เขามองไปยังเนื้อไก่ชิ้นใหญ่
เฉินชางหัวเราะ “ลุงเหล่าเหอ โชคดีที่ร้านคุณมีคนไม่มาก ไม่งั้นร้านที่คุณเปิดจะต้องขาดทุน
