่เป็นไร!”
เฉินชาง “???”
นี่ผมเครียดหรือ?
ตอนนี้คุณยังมาปลอบใจผมอยู่ที่นี่อีก หรือว่าเป็นผมที่ได้รับบาดเจ็บกันแน่?
น้องชายคนนี้มันเทพจริงๆ!
ในตอนที่เฉินชางมองไปยังชายหนุ่มอีกครั้ง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าถ้าเด็กคนนี้ไม่ตายไปก่อน จะต้องโตไปเป็นคนใหญ่คนโตแน่นอน ถึงกับมีความสงบนิ่งใจเย็นแบบที่ว่าต่อให้ภูเขาถล่มเบื้องหน้าสีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะทำได้…
เฉินชางตรวจอาการ หยิบน้ำเกลือขึ้นมาล้างแผลก่อน พบว่าเป็นเหมือนกับที่เด็กคนนั้นพูด เขาไม่เป็นอะไรมากจริงๆ แค่มีเศษของขวดน้ำร้อนเล็กๆ บาดเส้นเลือดเสียหายไปส่วนหนึ่ง ดังนั้นจึงมีเลือดไหลออกมาไม่น้อย
เฉินชางไตร่ตรองครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถามเด็กหนุ่ม
“ผมต้องให้พยาบาลเข้ามาช่วยคุณ ไม่คิดมากใช่หรือเปล่าครับ?”
เด็กหนุ่มส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่าให้แม่ผมเห็นก็พอ อีกอย่างคนอื่นเขาก็เป็นพยาบาล ต้องเคยเห็นอยู่แล้ว ผม…คงไม่ขายหน้าหรอก”
เฉินชางจนคำพูดตอนนี้รู้จักล้อเล่นแล้วเหรอ?
ตอนนี้ผมยังไม่เข้าใจประโยคสุดท้ายของคุณเลยที่ว่า ผม…คงไม่ขายหน้าหรอก นั่นมันบ้าอะไรกัน?
ฉางลี่น่าเดินเข้ามา ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็หาย ที่แผนกฉุกเฉินมีอะไรบ้างที่เธอไม่เคยเห็น?
เธอผ่านอุปสรรคคลื่นลมมามากมาย ยังไม่นับว่าตกใจเท่าไหร่นัก
เฉินชางพูดขึ้นว่า “คุณช่วยผมหยิบผ้าก๊อตมากดปากเศษวัสดุกันซึมพวกนี้ไว้หน่อย ผมใช้แหนบจัดการเศษพวกนี้อย่
