ฉินชาง “…”
คุณนี่ช่างมีความรู้ซะจริง…
…………
…………
เมื่อคนกลุ่มนี้จากไปแล้วก็ทำให้แผนกฉุกเฉินเข้าสู่ความสงบชั่วคราว แต่ว่าความสงบนี้อยู่ได้ไม่นานนัก
เฉินชางนั่งกรอกประวัติผู้ป่วยอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ถึงอย่างไรข้อมูลผู้ป่วยนอกอย่างชายฉกรรจ์สิบกว่าคนนี้ก็ยังต้องบันทึก
เมื่อเห็นบันทึกหลายพันคำ เฉินชางก็ต้องถอนใจ เดาว่าแม้แต่นักเขียน วันหนึ่งๆ ยังพิมพ์ไม่มากเท่าตนเลย
คิดถึงตรงนี้เขาก็ต้องถอนใจออกมา
“คุณก็เป็นคนที่ใช้คอมฯ ได้คล่องคนหนึ่ง ทำไมกรอกประวัติผู้ป่วยเองไม่ได้ล่ะ?”
ตอนนี้เอง ฉางลี่น่า พยาบาลน้อยที่กระซิบกระซาบเมื่อครู่นี้ก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกๆ “หมอเฉินคะ แย่แล้วคุณรีบออกไปดูเถอะ!”
เฉินชางรู้สึกแปลกใจ รีบลุกขึ้นเดินไปยังโถงแผนกฉุกเฉิน
พบว่าบริเวณคัดกรองผู้ป่วยของแผนกฉุกเฉินมีชายวัยรุ่นอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่ง ดูจากหนวดที่ขึ้นจางๆ แล้วคงจะเป็นนักเรียนมัธยมปลาย
ชายหนุ่มดูแล้วมีลักษณะซื่อสัตย์จริงจัง ตัดผมทรงไถข้าง สีหน้าขาวซีด บนใบหน้าสวมแว่นกรอบดำ บนตัวสวมชุดนอนสีน้ำตาล
แต่ว่า!
เฉินชางพบว่าบนชุดนอนของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเลือด
เฉินชางมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันทีนี่…เลือดออกหรือ?
ในจุดใต้เอวลงไปหกนิ้ว บริเวณกึ่งกลางถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดง
เฉินชางเบิกตากว้าง รีบถามด้วยความเคร่งเครียด “เป็นอะไรครับ? เกิดอะไรขึ้น?”
เด็กหนุ่มไม่ได้ตกใจอะไร ดูสงบเป็นอย่างมาก!
“หมอครับ ผม…บาดเจ็บภ
