นลม ใช่แล้ว คุณกลับมาอีกทำไมหรือ?”
จางต้าหลงถอดแหวนทองวงหนึ่งออกมา “ปรมาจารย์ครับ วันนี้ลำบากคุณแล้ว ในกลุ่มเพื่อนของผมบอกว่า เขาได้ยินมาจากเถ้าแก่ร้านสักว่าจะแก้ลายสักได้แบบนี้ ถ้าไม่มีเงินหลายร้อยหยวนคงทำไม่ได้ หรือจะหาคนเก่งๆ มาทำก็ยังแพงกว่านี้อีก ผมไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น แหวนนี้คุณเอาไปเถอะ เหล่าจางของพวกเราไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น”
เฉินชางมองไปยังแหวนที่เปล่งประกายสีทองอร่าม อย่างน้อยก็ต้องหนักหลายสิบกรัม นับเป็นเงินหลายพันหยวนเลย
เฉินชางรีบปฏิเสธ “นี่เป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ ถ้าคุณให้ผมจริงๆ ผมคงถูกคนอื่นรายงานพฤติกรรม จะต้องตกงานแน่”
จางต้าหลงเห็นว่าเฉินชางปฏิเสธเด็ดขาดจึงทำได้เพียงช่างมัน “เอาเถอะ ถ้างั้นต่อไปนี้หากคุณมีเรื่องอะไรก็โทรหาผมนะครับ ถ้าต้องการเงินหรืออะไรก็บอกได้ตามตรง”
เฉินชางพยักหน้าตอบ
จางต้าหลงเห็นว่ารอบๆ ไม่มีคนอื่นจึงถามเสียงเบา “ปรมาจารย์ครับ คุณว่าผมต้องบำรุงเลือดหรือเปล่า ยังไงซะ…อสุจิหนึ่งหยดเท่ากับเหลือสิบหยด ผมเลือดออกมากขนาดนี้ จะไม่เป็นไรหรือครับ?”
เฉินชางมองไปยังจางต้าหลงที่ร่างกายหยาบหนา แขนข้างเดียวยังหนากว่าเอวเขาซะอีก ทอดถอนใจก่อนจะกล่าวออกมา “ไม่ต้องครับ”
จางต้าหลงรับคำแล้วจึงเดินออกไป แต่เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกสงบใจไม่ได้ เดินด้วยท่าทางโซซัดโซเซ เดินไปหนึ่งก้าวหันกลับมาสามครั้ง “ไม่ต้องจริงหรือ? ผมว่าผมเดินไม่ไหว ไตพร่องแน่ๆ!”
เ
