เฉินชางกดไปบนเครื่องหมายอะไรเอ่ยเงียบๆ
[ติ๊ง! NPC จางต้าหลงมอบหมายภารกิจ ความต้องการของภารกิจ: เย็บบาดแผลบนแขนและรอยสักให้ดี รางวัลดูตามผลงาน ยิ่งจางต้าหลงพอใจ รางวัลก็จะยิ่งมาก!]
ในตอนที่เฉินชางเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องรั้งคนคนนี้เอาไว้!
เขายกมือขึ้น พูดออกมาทันที!
“เดี๋ยวก่อนครับ!”
จางต้าหลงกำลังจะเดินออกจากประตู จู่ๆ ก็ถูกเสียงเรียกกะทันหันทำให้ตกใจ รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปตอนเรียนที่ถูกอาจารย์จับได้ตอนโดดเรียนครั้งแรก!
เขาถึงกับรู้สึกเศร้าและรู้สึกผิดเลยทีเดียว!
เฉินชางพูดต่อ “นั่งลง!”
ไม่รู้ว่าทำไม อยู่ดีๆ จางต้าหลงก็อยากนั่งลงกะทันหัน ขาทั้งสองก็เหมือนจะไม่ฟังคำสั่ง
จางต้าหลงเบิกตากว้าง เหมือนต้องการอธิบายอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าเฉินชางหยิบมีดขึ้นมาแล้ว
จึงทำได้แค่หุบปากไม่พูดอะไรอีก!
หรือนี่อาจเรียกได้ว่า…มีความโกรธแต่ไม่กล้าพูด?
เฉินชางดึงเสื้อที่ชายคนนั้นกดไว้บนแขนออกไป เห็นรอยแผลเป็นทางยาว ตั้งแต่ขามังกรข้างหนึ่งไปถึงขามังกรอีกข้างหนึ่ง ทำให้หัวถูกแยกพอดี ส่งผลกระทบกับบรรยากาศโดยรวมเป็นอย่างมาก
จางต้าหลงอ้าปากพูดเสียงเบา “หมอครับ คุณดูแขนขวาของผมสิ”
เฉินชางชะงักไป ก้มหน้าลงพิจารณาอย่างจริงจัง ใคร่ครวญอยู่นาน “นี่…กวางหมีลู่[1]???”
จางต้าหลงไอออกมา “นี่คือพยัคฆ์ขาว!”
เฉินชาง “…”
“พยัคฆ์ขาวนี่ดู…พิเศษจังนะครับ!”
จางต้าหลงส่ายหน้าถอนใจ “นี่ก็ถูกคนอื่นเย็บมา ไ
