็ไม่กล้าขยับ กลัวว่าจะผิดซ้ำรอยเดิม เหมือนกับแขนขวาของเขา จากเสือกลายเป็นกวางไปแทน
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนคันยุบยิบที่หัวใจ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมคนพวกนี้ถึงได้กระตือรือร้นขนาดนั้น!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางต้าหลงก็รู้สึกเหมือนมีมดปีนป่าย คันจนทนไม่ไหว
“ดูสิตรงนี้…ตรงนี้! เย็บได้เจ๋งชะมัด มีเค้าร่างของเกล็ดมังกรด้วย!”
“นี่จะนับเป็นอะไรได้ แกดูสิ ตรงนี้เหมือนเครามังกรหรือเปล่า!”
“โอ้ สวรรค์! เหมือน! เหมือนจริงๆ!”
……
……
เสียงดังจอแจหายไปจากหูของเฉินชางนานแล้ว ดูเหมือนว่าจิตวิญญาณของเขาจะหลอมรวมไปกับแขนของจางต้าหลง!
ในที่สุดเข็มสุดท้ายก็ถูกเย็บลงไป หลังจากผูกปมด้วยมาดศัลยแพทย์ ในที่สุดเฉินชางก็พูดขึ้นว่า “เอาละ ลุกขึ้นดูผลงานหน่อยนะ ครับเดี๋ยวผมจะพันแผลให้คุณ”
จางต้าหลงมองไปยังลูกน้องที่กำลังมองมาที่แขนของตนด้วยความตื่นตกใจ รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย!
เขาลุกขึ้น ยืนหน้ากระจกอย่างลังเล
เมื่อมองไป จางต้าหลงก็ต้องอึ้ง!
นิ่งไปแล้ว!
ตกตะลึง!
นี่…
นี่สิถึงจะเรียกว่ามังกร!
เท่ระเบิด!
หล่อระเบิด!
มังกรเก้าแคว้น ให้ความรู้สึกเหมือนมังกรทะยานผ่านมหาสมุทร!
จางต้าหลงรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองกระชั้นถี่ เบิกตากว้าง ไม่อาจมองตรงๆ ได้ เพราะเขาพบว่าเมื่อมองผ่านกระจก มังกรตัวใหญ่สุดเท่เหมือนกำลังจับจ้องมาที่ตน
เห็นแบบนี้ถึงกับต้องขนลุก…
เขาเปลี่ยนมุมมอง พบว่ายังเป็นเหมือนเดิม
ดวงตาของมังกรยังคงจ้องมาที่
