อาดบาดแผล ให้ยาชาแล้วเย็บแผล
ตอนนี้เอง ลูกน้องอีกเก้าคนเดินเข้ามา เมื่อเห็นเฉินชางกำลังเย็บแผลก็พากันเดินเข้ามาดู
จางต้าหลงไม่กล้าพูด กลัวว่าเฉินชางจะเย็บเขาออกมาเป็นกิ้งก่าจริงๆ
ส่วนเฉินชางใช้คีมจับปลายเข็ม เย็บไม่หยุดมือ เหมือนกับกำลังวาดภาพ!
เขาเริ่มเย็บจากหัวมังกร เนื่องจากบาดแผลไม่เรียบ หากไม่ต้องการให้ส่งผลกระทบกับรอยสักจะต้องใช้หลายเข็ม ถ้าเป็นแบบนี้ระดับความซับซ้อนก็จะเพิ่มขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางทำงานปราณีต ยังคงรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย
ตามังกรก็ถูกฟันเป็นแผลเหมือนกัน!
เฉินชางขมวดคิ้ว จะทำอย่างไรดี?
ทันใดนั้นเขาก็คิดไปถึงเทคนิคที่จางจื้อซินใช้เย็บตาสองชั้น ซ่อนด้ายไว้ในดวงตาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ไม่รีบไม่ร้อน รู้สึกคาดหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
หลายนาทีผ่านไป คนข้างหลังก็ต้องสั่นสะท้าน!
“โอ้โห ตามังกรสวยจริงๆ!”
“งั้นเหรอ? แต่เหมือนจะให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปนะ!”
“ไร้สาระ ตาชั้นเดียวกลายเป็นตาสองชั้นจะเหมือนกันได้ไง?”
“ไอ้โง่ ฉันว่าตาของมังกรตัวนี้ดูเท่กว่าเดิมอีก เหมือนกำลังจ้องมองฉันอย่างนั้นแหละ!”
“โอ้โห? พอแกพูดแบบนี้แล้วก็รู้สึกเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันเองก็มีความรู้สึกแบบนั้นแล้วนะ?”
“สุดยอด!”
“โคตรเจ๋ง!”
……
ลูกน้องคุยกันเสียงจ้อกแจ้กจอแจ จางต้าหลงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?
แต่เมื่อคิดถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ของเฉินชางก
