ิคการเย็บของตนเอง แต่หมอศัลยกรรมคนหนึ่งจะทำแค่เย็บแผลไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเฉินชางไม่อยากไปโรงพยาบาลดีๆ แต่ยังไม่ใช่เวลา อีกอย่างเหล่าเฉินและหัวหน้าหลี่ก็ดีกับตนไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นอีกไม่นานโรงพยาบาลคงเปลี่ยนสัญญาแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้รับสัญญาณบรรจุแต่ก็ยังดี
ทุกสิ่งทุกอย่างต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป…
เฉินชางเพิ่งจะกลับไปที่ห้องผู้ป่วยก็มีชายร่างสูงใหญ่หลายคนเดินมาล้อมรอบ
“หมอเฉิน! ขอบคุณมากครับ!”
“ใช่แล้ว หมอเฉินลำบากคุณแล้ว”
ทั้งสองพากันกุมมือมือเฉินชาง
เฉินชางชะงักไป “ไม่ทราบว่าพวกคุณคือ…?”
ทั้งสองยิ้มกระอักกระอ่วน “พวกผมอยู่ทีมเดียวกับอู๋กัง เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย! ครั้งนี้ลำบากคุณแล้วจริงๆ ไม่งั้นเหล่าอู๋คงต้องถูกย้ายไปจัดการงานเอกสารแล้ว ชีวิตนี้อย่าพูดถึงจับโจรเลย แค่จะขัดปืนก็ลำบากแล้ว!”
เฉินชางกระแอมออกมา “อืมๆ ใช่แล้ว นั่น…ขัดปืนให้น้อยหน่อยจะดีกว่านะครับ”
ชายคนนั้นะงักไป รู้สึกเขินขึ้นมาทันที จากนั้นจึงหัวเราะ “พวกเราหมายถึงปืนพกขนาด 0.5 มม. น่ะครับ!”
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน รีบเดินหนีออกมา เข้าไปในห้อง
โทษที…รบกวนแล้ว!
ตอนนี้จางเค่อฉินและอู๋กังกำลังนั่งคุยกันอยู่ เมื่อเห็นเฉินชางเดินเข้ามา จางเค่อฉินก็ฉีกยิ้มเต็มหน้า
“หมอเฉินครับ ลำบากคุณแล้ว ผมนิสัยใจร้อนไปหน่อย คุณอย่าใส่ใจเลยนะครับ”
เฉินชางยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ มีหัวหน้าแบบคุณ ถ้าเป็นผมคงรู้สึกยินดี”
เป็นแบบนั้นจริง
