ๆ หลังจากที่อู๋กังเกิดเรื่อง จางเค่อฉินก็วิ่งเต้นอยู่ตลอด ใช้ความสัมพันธ์ของตนหาผู้เชี่ยวชาญมาให้ น้ำใจนี้ทำให้เขานับถือจริงๆ
เฉินชางมองไปที่อู๋กัง “ระยะนี้พักผ่อนให้ดีนะครับ อย่าจับปืน อืม หมายถึงปืนพก 0.5 นะครับ! หลังจากหนึ่งเดือนกว่าไปแล้วคงไม่เป็นอะไร”
อู๋กังรีบยืดตัวขึ้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “หมอเฉิน ต่อไปถ้าคุณมีอะไรต้องการให้ผมรับใช้ก็รีบพูดได้เลยนะครับ”
เฉินชางยิ้มอึดอัด “ช่างเถอะครับ โบราณพูดไว้ได้ดีเลย ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็อย่าไปหาหมอ พอมีเรื่องถึงไปหาตำรวจ”
“ถ้าหากจะไปหาพวกคุณ อย่างน้อยก็ต้องเกี่ยวกับเรื่องโจรผู้ร้าย แบบนั้นคงซวยแย่…”
ทุกคนได้ฟังก็หัวเราะออกมา
จางเค่อฉินยิ้ม “หมอเสี่ยวเฉิน คุณอาจไม่จำเป็นต้องมาหาพวกเรา แต่ต่อไปพวกเราคงต้องรบกวนคุณไม่น้อย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางเค่อฉินก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับไป พูดอย่างจริงจังว่า “เป็นตำรวจแบบพวกเรา แล้วยังเป็นตำรวจกองปราบ ทุกวันต้องรับมือกับโจรผู้ร้ายมากมายทำให้ได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อยๆ ดังนั้นต่อไปนี้คงต้องรบกวนคุณไม่น้อย”
เฉินชางพบว่าบนใบหน้าของจางเค่อฉินมีความจริงใจและความกังวลปรากฏอยู่จึงรีบเอ่ยปลอบ “ได้ครับ ต่อไปถ้าพวกคุณมีอะไรก็มาหาผมได้โดยตรง!”
“ผมเปิดทางให้พวกคุณแล้ว ไม่ว่าตอนไหน แค่โทรมาผมก็จะรับทันที!”
ไม่มีภารกิจและไม่มีรางวัล แต่เฉินชางกลับคิดแบบนั้นจริงๆ
หมอเป็นอาชีพที่มีแรงกดดันสูง ต้องแข็งแกร่ง
แต่
