่า “พนักงานชั่วคราวหรือ? อืม พนักงานชั่วคราวก็ดี! คนหนุ่มก็ต้องฝึกฝนให้มาก!”
หลิวซือฉีเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที!
“ใช่แล้ว ผมก็คิดว่าพนักงานชั่วคราวไม่เลวเลย จะต้องฝึกให้มาก!”
“ไปเถอะ พวกเราไปขอบคุณหมอน้อยคนนั้นกัน”
…………
…………
ตอนนี้เฉินชางกำลังจัดการกับผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บภายนอกคนหนึ่ง เฉินชางกำลังเย็บแผล ตอนนั้นเองมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพอดี เห็นว่าเฉินชางกำลังเย็บแผล แต่ว่าวิธีการ…ดูเหมือนจะแตกต่างไปหน่อย
ทันใดนั้นทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะจับตามองอย่างตั้งใจ
ได้สังเกตการเย็บแผลในสถานที่จริงแบบนี้ทำให้เห็นส่วนที่แตกต่างจากในเทป
เมื่อเห็นการเย็บของเฉินชาง ทุกคนก็รู้สึกเหลือเชื่อ…
จางเค่อฉินคิดว่าโอ้โห เป็นภาพที่งดงามจริงๆ!
ฉินเสี้ยวยวนคิดว่าโอ้? เชี่ยวชาญจริงๆ
ส่วนอันเยี่ยนจวินขมวดคิ้วราวกับคิดอะไรบางอย่าง
หลิวซือฉีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพ…
ส่วนถานจงหลินถึงกับรู้สึกเหมือนเซลล์ศิลปะในร่างของตัวเองกำลังโป่งพอง ถึงกับอยากร้องเพลงขึ้นมาเลยทีเดียว!
ยิ่งไปกว่านั้น…เขารู้สึกว่าเพลงศิลปะแห่งการแพทย์กำลังปรากฏขึ้นในสมอง! (ดัดแปลงจากเพลงเครื่องลายคราม)
ตวัดเข็มร่างลายบนผิวหนัง ปรากฏลวดลายเส้นร่าง (ตวัดร่างภาพลายครามบนสีพื้น ลวดลายจากปลายพู่กันเข้มหนักจนอ่อนจาง)
ส่วนที่ขาดหายกลับมาสมบูรณ์แบบตามเดิม (ลายโบตั๋นบนตัวแจกันคล้ายดั่งตัวเธอที่ตกแต่งเพียงน้อยนิด)
กลิ่นแอลกอฮอล์โชยผ่านขวด ทำ
