ให้ใจของฉันสงบ (กลิ่นหอมของไม้จันทน์ค่อยๆ โชยผ่านบานหน้าต่าง สิ่งที่อยู่ในใจฉันแจ่มชัด)
……
นี่ถึงกับปลุกเซลล์ศิลปะที่ฝังลึกอยู่ในใจฉันได้เลยเหรอ?
ถานจงหลินทอดถอนใจ สายตาที่มองเฉินชางเปลี่ยนไป
ในดวงตาของหลิวซือฉีก็มีประกายไฟลุกโชน
ตอนนี้โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลกำลังขาดแคลนคนรุ่นใหม่ที่มีคุณภาพแบบนี้
ถานจงหลินยักคิ้วให้หลิวซือฉีนี่เป็นคนมีความสามารถ พวกเราจะต้องเอามาให้ได้!
หลิวซือฉีพยักหน้าอย่างหนักแน่น กะพริบตาสามครั้ง ยักคิ้วเล็กน้อยใช่แล้ว นี่เป็นคนมีความสามารถ!
ถานจงหลินขยิบตาตอนนี้เขายังเป็นแค่พนักงานชั่วคราว อีกเดี๋ยวพวกเราไปเสนอสัญญาของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลกับเขาเถอะ
หนังตาซ้ายของหลิวซือฉีกระตุกไม่มีปัญหา!
ทั้งสองเป็นเพื่อนเก่ากัน หลังจากเรียนจบคณะแพทย์ก็มาที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลด้วยกัน ทำงานด้วยกันมาหลายสิบปี ผ่าตัดด้วยการมาหลายพันเคส รู้เข้าใจอีกฝ่ายเหมือนกับเข้าใจฝ่ามือของตัวเองแล้ว แค่ส่งสายตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
ฉินเสี้ยวยวนมองดวงตาคนทั้งสอง ชะงักไปโดยพลัน
หรือว่าศัลยแพทย์ผิดปกติแบบนี้หมด?
เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ ถ้ามีโอกาสจะต้องคุยเรื่องนี้กับพวกศัลยแพทย์หน่อยแล้ว ห้ามปล่อยให้พวกเขาป่วยเพราะงานเด็ดขาด
แต่ว่า…
เฉินชางเย็บเสร็จก็ยืดตัวขึ้น มองไปยังทุกคนที่เดินเข้ามา
เขาลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการฉิน ผู้อำนวยการหลิว หัวหน้าแผนกถาน สวัสดีครับ”
เมื่อทุกค
