นได้ยินก็ยิ้มจนตาหรี่ ตอบกลับไป
ฉินเสี้ยวยวน “สวัสดี!”
หลิวซือฉี “สวัสดีครับ!”
ถานจงหลิน “ดีๆๆ!”
จางเค่อฉิน “ดีๆๆๆ!”
เฉินชาง “…”
ฉินเยว่ผู้กลายเป็นหมาถูกทิ้งกลอกตามองบน…
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของฉินเสี้ยวยวน +20!]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของจางเค่อฉิน +20!]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของหลิวซือฉี +20!]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของถานจงหลิน +20!]
เฉินชาง:wtf??
ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เฉินชางมีสีหน้าไม่เข้าใจ
ทันใดนั้นเขาพลันคิดไปถึงประโยคหนึ่งที่แม่เคยพูดกับเขาเฉินชางเอ๋ย ออกไปอยู่ข้างนอกไม่เหมือนอยู่บ้าน คนใหญ่คนโตพวกนั้นเจ้าอารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้ ลูกจะต้องระวังให้ดี
เดิมทีเฉินชางไม่ค่อยเข้าใจกับคำว่าเจ้าอารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจกระจ่างแล้วว่าหมายความว่าอย่างไร
