เมื่อชายคนนั้นกลับมาที่แผนกก็ได้ยินอันเยี่ยนจวินกำลังคุยโทรศัพท์
“สวัสดีครับ ผมคือหมอจากโรงพยาบาลอันดับสองของจังหวัด ตอนนี้พนักงานของคุณ…ครับ ต้องเย็บแผลและฉีดยาป้องกันบาดทะยัก…ใช่แล้วครับ ไม่ได้ครับ ไม่ฉีดไม่ได้ ไม่งั้นจะเสี่ยงด้านความปลอดภัย คุณอาจเกิดปัญหาได้นะครับ ครับๆ…ได้ ใช่แล้วครับ พวกเขาต้องพักผ่อน ไม่งั้นถ้าแผลฉีกแล้วติดเชื้อขึ้นมาจะหายยาก…”
……
เมื่ออันเยี่ยนจวินวางโทรศัพท์ก็หันมาพูดกับพวกเขาทั้งห้าคนว่า “พวกคุณอย่าไปไหนนะครับ ต้องรีบฉีดยาป้องกันบาดทะยักก่อน ฉีดเสร็จก็ไปได้ ผมโทรหาผู้รับผิดชอบของพวกคุณให้แล้ว”
ชายคนนั้นอดพูดออกมาไม่ได้ “หมอครับ ไม่ได้นะครับ พวกเรา…พวกเรายังทำงานไม่เสร็จ”
อันเยี่ยนจวินหันมาพูดว่า “ไม่ได้! แล้วก็อย่าพูดเลยครับ พวกคุณไปหาพยาบาลห้องข้างๆ ให้เธอพาพวกคุณไปฉีดยา ผมยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก เดิมทีงานของพวกคุณก็เป็นงานอันตรายอยู่แล้ว มักจะมีแผลบ่อยๆ เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ดังนั้นยาป้องกันบาดทะยักนี้จำเป็นต้องฉีด! อีกสักครู่ก็ไปฉีดยากับพยาบาลที่…”
ชายคนนั้นยังต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่อันเยี่ยนจวินกลับกล่าวขัดขึ้น “เอาละ ที่นี่ยังมีคนป่วยอยู่ พวกคุณรีบไปเถอะ”
ชายคนนั้นพยักหน้า!
พาน้องชายหลายคนเดินออกไป
เฉินชางก้มหน้า เห็นใบเสร็จชำระเงินที่ชายคนนั้นนำมาส่งพอดี อดชะงักไปไม่ได้สามสิบ?
น้อยขนาดนี้เลยเหรอ?
ค่าหมอของหัวหน้าแผนกอันก็ 27.5 หยวนแล้ว?
ถ้ารวมค่า