บทที่ 501 สั่งสอน
ขณะที่จูปาเม่ยยืนคุยกับเจียงหยวนซืออยู่ในลานเรือน จูซื่อกับจูอู่ซึ่งเฝ้าอยู่บริเวณใกล้ ๆ นั้นมาแต่แรกจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาประหนึ่งมีหนามแหลมคม
จูซื่อกับจูอู่แทบอยากเข้าไปขย้ำคอผู้ชายที่จ้องจะจับน้องสาวของพวกตนเสียเดี๋ยวนั้น
มารดามันเถอะ! คิดว่าพวกข้าตายไปแล้วเรอะ?
จะยืนใกล้ขนาดนั้นทำไม ไม่เห็นเรอะว่าน้องข้าพยายามถอยห่างจากเจ้าอยู่?
ลองเอาเปรียบน้องข้าดูสิ ข้าเอาเจ้าตายแน่!
สิ่งที่ทำให้พวกเขาโล่งใจหน่อยคงเป็นเรื่องที่จูปาเม่ยไม่ได้หลอกง่ายเหมือนที่พวกเขาคิด เห็นได้ชัดว่ายังไม่หลงคารมอีกฝ่าย
ดูสิ ของที่อีกฝ่ายส่งให้ จะของปลอมหรือของแท้ จูปาเม่ยล้วนไม่รับไว้
จูปาเม่ยถอยออกไปอีกก้าว นวดขมับที่ปวดตุบ ๆ “โธ่ เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่มีทางรับของจากผู้ชายนอกครอบครัวหรอกนะ คุณชายเจียง ครอบครัวข้าสั่งสอนเข้มงวด ถ้าข้ารับของของเจ้า แม่ข้าคงตีข้าตายพอดี…”
นางย่อมทราบว่ามารดาไม่ทำร้ายนางอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ต้องพูดดักไว้ก่อน
คนผู้นี้ดูเหมือนฟังภาษาคนไม่เข้าใจ พูดเองเออเอง น่ารำคาญยิ่งนัก
ตอนแรกยังพอมีความอดทน แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จูปาเม่ยก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ
นางถึงขั้นเสียใจว่าตอนแรกตนเองไม่น่าเห็นแก่ที่อีกฝ่ายเป็นบัณฑิต คิดว่าเขาอาจเป็นเพชรในตม จึงปฏิบัติต่อเขาอย่างเกรงอกเกรงใจ
ตอนนี้ดียิ่ง นางจะเดินหน้าหรือถอยหลังก็ล้วนลำบาก
“ไม่หรอก” เจียงหยวนซือว่า “แค่อย่า
